Martijn in Japan - wees erbij, maak het mee.

Ruige dagen op Kyushu, reflectie in Kyoto

2011-04-23T20:39:00.000-07:00

AWWWW YEAH. 0 comments houden mij echt niet tegen!

Wat heb ik gedaan?! Zie hier.

Vorige week donderdag heb ik met Milan gesport en daarna taart aan Renzo gevoerd. Dat was leuk, maar ook gezellig. Renzo moest echter al vroeg weg en Milan nog eerder. Dat kwam goed uit, want ik moest snel slapen. De volgende dag zou Matthias namelijk aankomen uit Het Echte Japan (Tokyo). Dit was, ondanks het feit dat iedereen behalve Pyke op de hoogte was, een zeer geheime operatie. Ho! Niet zo snel. Op deze zelfde dag ben ik 's middags in goed gezelschap naar de oude buurt Gion en de Kiyomizudera (tempol) geweest. Natuurlijk was het mooi, want de kersenbloesem kleurde Kyoto roze.

leuk he?

Vrijdagochtend heb ik Matthias om 8:00 's ochtends opgehaald op Kyoto Centraal. Hij was moe van de nachtbus en keek - begrijpelijk - enorm uit naar de twee rit van de dag; de nachtbus van Kyoto naar Nagasaki. Na Matthias een dag in mijn kamer en kast verstopt te hebben voor Pyke en Evelien stapten we 's avonds op de bus.

Japanners zijn jammer genoeg niet altijd even beleefd, wat bleek toen de persoon voor mij zijn stoel bijkans in mijn schoot neerklapte. Toen ik fysiek protesteerde door hem wat terug te duwen, bereikten wij een ongesproken concensus, waarna ook ik mijn zitting naar achteren lanceerde. Het was een mannelijke rit van 12 uur, waarvan 5 uur slaap.

Gebroken stapten we uit in Sumiyoshi, het uitgaansdistrict grenzend aan de universiteit van Nagasaki en de plaats van ons hotel. Hongerig en melancholiek slopen we over de campus van onze voormalige universiteit, op zoek naar ontbijt. Achter de universiteit bleek het restaurant Coco's open te zijn vanaf 7:00 's ochtends, wat precies goed uitkwam.

Vervolgens heeft Matthias een poosje bijgeslapen terwijl ik Pyke, Evelien en hun voormalige tutors, Yuuki en Arisa ontmoette. Plannen werden gemaakt om 's avonds bij stamkroeg Izakeya gezellig te doen. Matthias en ik hebben de rest van de dag voornamelijk rondgezwerfd en in het Vredespark en nagedacht over Mooie Tijden Die Nooit Meer Terugkomen©.

Toen was het tijd om naar de 'keya te gaan, alwaar wij hadden afgesproken om oude vrienden van Ron Rock, onze voormalige muziekclub, te zien. Eerder vreesden we dat de meesten van onze kenissen zouden zijn afgestudeerd, maar er stond tot onze verrassing toch nog een aardig clubje op ons te wachten.

Het was heel goed om onze oude gitarist, Baba, weer te zien. Vervolgens werden we door de voormalige clubleider Kenjiro uitgedaagd om te demonstreren dat Nederlanders goed tegen alcohol kunnen door een duel met hem aan te gaan. Al snel bleek dat hij geheel volgens Aziatische principes van plan was zichzelf op te offeren in de strijd door herhaaldelijk zijn huig open te zetten en volle glazen met van alles naar binnen te gieten. Halverwege dit schouwspel kwamen ook Pyke en co. binnen. Matthias had zich verstopt in de wc en liet met een glimlach alle woede over zich heen komen toen hij zichzelf eenmaal aan hen openbaarde.

Het was een klassieke avond en ik had het in geen tijden zo naar mijn zin gehad, al bleek naar huis lopen een aanzienlijke opgave. Matthias was vlak voor het einde van de avond al ergens zoek geraakt. Wegens een misselijk buikje was hij iets eerder opgestapt. Ondanks dat hij de sleutel van het hotel had meegenomen, slaagde hij er niet in de deur open te krijgen, waarop hij besloot door zijn voegen te zijgen en ter plekke in slaap te vallen. Gekke tijden.

De volgende dag begon laat. Na een lange tocht stapten Matthias en ik op de bus naar Fuku no Yu, het badhuis op Inasayama, de eindbaasberg van Nagasaki. Dat was prettig en mooi als vanouds. Nagasaki blijft een prachtige stad met al haar bergweggetjes en de daarop lukraak neergeplante gebouwen van alle soorten en maten.

's Avonds gingen we naar een izakaya waar Hide, de voormalige nestor van de Izakeya, nu werkt. Het was niet helemaal duidelijk waarom hij was gerelocaliseerd, maar het zal vast met de beste intenties zijn gebeurd. Hide was erg blij om Matthias en mij weer te zien. Toevallig bleek het de volgende dag zijn verjaardag te zijn, dus toen de klok eenmaal twaalf had geslagen konden we de bescheiden viering nog meemaken. Zo wild als twee jaar geleden werd het (gelukkig) niet.

Maandag stapten we rond 8:30 op de bus naar Fukuoka, vanaf waar we samen met Pyke en Evelien met de shinkansen terug zouden reizen naar Kyoto. De shinkansen zat prettig, maar gedurende twintig minuten hing er om onverklaarbare redenen een penetrante urine/vislucht om ons heen. Dat pik je dan toch weer even mee! Hier zijn wat foto's van Matthias.

Zo eindigde onze reis naar Nagasaki. Een bitterzoet avontuur, zou ik haast zeggen. Het is weer veel tekst geworden, maar waarom zou je het ook eigenlijk lezen als ik alle emoties ook in videoformaat heb gerold? Halverwege had ik geen beeldmateriaal meer, excuses.

Vorige week dinsdag hebben Matthias en ik onze voormalige drummer, Maekawa, opgezocht. Hij was inmiddels een jaar aan het werk en ging in die tijd gemiddeld om 1:00 naar bed en stond om 5:30 op. Soms kwam hij pas om 2:00 's nachts thuis. Wat is Japan toch fantastisch! Inmiddels werkt hij in Osaka, waar hij het gelukkig wat minder druk had. We hebben fijn gepraat, gegeten en gedronken, en plannen gemaakt om van de zomer van alles te gaan doen.

Op de terugweg merkten Matthias en ik op dat we vlak naast de vrouwenwagon in de trein stapten. Toen ik een korte blik naar links wierp, bleek er een verdwaalde zakenman tussen alle vrouwen in de trein te zitten. Na een paar minuten begon hij zich gewaar te worden van de zedenzaken die er boven zijn hoofd hingen als hij ook maar een vinger uitstak, en besloot daarom de rest van de reis doodstil te zitten en strak naar de grond te staren. Zie hieronder.

Wat is er verder gebeurd? Woensdag heeft Team Holland (Pyke, Evelien, Milan, Ward, Matthias, ik) zich volgestouwd in een all you can eat pizzarestaurant. Daarna mocht Matthias met een lach en een traan op zijn derde nachtbus binnen een week stappen.

Donderdag was er een feest van de universiteit om alle uitwisselingsstudenten te verwelkomen. Omdat Pyke en ik een gedeelde voorliefde voor de spotlight koesteren, hadden wij in de voorgaande week uiteraard direct ingestemd met het verzoek van een docent om als vertegenwoordigers van ons programma te speechen.

Het feest zelf was leuker dan verwacht met veel aardige Koreanen en een enge Duitser die geen Duitser was. Onze speech werd met gelach en applaus ontvangen. Na afloop moesten we met vier willekeurige mensen op de foto omdat we blanke apen zijn. We hebben er wel een Koreaanse fanclub aan over gehouden, dus we mogen niet klagen.

best cool.

Het weekend heb ik het rustig aan gedaan. Milan was er ook. Spiermassa is gekweekt, liederen zijn gezongen en Chrono Trigger is gespeeld. Gisteren (mahndag) ben ik met deze zelfde Milan naar muziekclub FSS gegaan. Onaangekondigd besloten we de clubkamer binnen te stappen en lekker spontaan te doen; ons beider sterkste punt. Tot onze opluchting bleken de aanwezigen geenszins verlegen en meer dan bereid ons van alles te vertellen en Smash Brothers met ons te spelen. Vooral De Bruine was aardig, maar veel meer wil ik er niet meer over zeggen. Komende zaterdag gaan we naar een borrel van de club om te kijken of we ons bij deze bois aansluiten.

Tot de volgende keer! Schroom niet om je lof over dit bericht uit te spreken in de commentaarsectie hieronder.

Pannenkoeken met de guyz

2011-04-12T08:09:00.000-07:00

Bonus! 1: Foto's van de campus

Bonus! 2: Foto's van mooi Kyoto, vandaag as it happened!

Een nieuw begin

2011-04-10T09:13:00.000-07:00

Hè ja! Hij doet het toch gewoon. De oplettende lezer zal het wellicht zijn opgevallen dat ik na mijn laatste bericht te kampen heb gehad met een writer’s block van enige jaren. Nu, deel met mij in de blijde boodschap dat door een combinatie van journals, jaarboeken, één bijna gefaalde scriptie en enige ingrijpende kapselaborties ik sterker, beter en sneller uit de strijd ben gekomen. Inderdaad, net als Kanye West. Maar dan zonder Daft Punk en blanker. In alle opzichten beter? Anders.

Graag luid ik dit bericht in met een heuglijk gegeven: ik ben vandaag het slachtoffer geworden van discriminatie. Ach! Ik draaf weer te veel door. Om te begrijpen hoe het ooit zo ver heeft kunnen komen, bid ik u mij te volgen naar het begin van dit verhaal. Dit is niet geheel een literaire truc om mijn lezers tot het eind van dit verslag te lezen, maar wel voornamelijk.

Goed, sinds ik aan dit verslag begon is er inmiddels een dag verstreken en begin ik mijzelf ervan te verdenken dat ik helemaal geen zin heb om een gedetailleerd verslag van de afgelopen twee weken te schrijven. Echter, ik geef nog niet op. Daar gaan we dan!

27 maart was het moment daar: met twee koffers, een gitaar en een bochel aan handbaggage vertrok ik met een totaalgewicht van +/- 65 kg naar Schiphol. Het grootste gedeelte van mijn afscheid had zich de voorgaande dagen al voltrokken in Het Leidsche, dus het betrof een Family Affair. Na deze hartverscheurende taferelen knalde ik door de douane heen om bruut tot stilstand gebracht te worden, waarna ik enige tijd de ondeugende handen van een douanebeambte heb moeten weerstaan.

Het vliegtuig vloog eerst naar Parijs, alwaar ik overstapte, om in totaal 14 uur later op Kansai International Airport aan te komen. Japannnn! Via Skype en email zocht ik contact met Milan en Pyke en wist nog net de trein te halen. Tijdens mijn reis werd ik vergezeld door twee dames uit het land waar alles groter en beter is. Hun beestachtige omvang bleek mijn enige houvast, aangezien alleen mijn brandende superioriteitsgevoel mij na een nacht zonder slaap op de been hield.

In Kyoto werd ik opgewacht door Pyke, Evelien en Milan. Na enkele contracten bij de makelaar te hebben getekend, zat ik al snel in mijn kale kamer. De dagen hierop stonden vooral in het teken van het verzamelen van huisraad en het ondergaan van talloze oriëntaties aan de universiteit. Mijn kamer is inmiddels redelijk gevuld en het Hollandse predicaat ‘gezellig’ waardig. Hier, wat foto’s voor je dan.

En de buurt, gezien vanaf de buitengang van de vierde verdieping, waar ik woon.

Er is sindsdien nog niet bijzonder veel gebeurd. De afgelopen weken stonden vooral in het teken van spannende bezoekjes aan het stadhuis om een verblijfsvergunning te bemachtigen en het bemachtigen van een telefoon. Wel was er afgelopen zaterdag de openingsceremonie van de universiteit voor uitwisselingsstudenten. Het was een plechtige aangelegenheid met deftige, Christelijke Japanse professoren die vertelden dat ze erg dankbaar waren dat wij ondanks de rampen in de Tohoku-regio toch naar Japan waren gekomen. Nu ik erover nadenk, was het eigenlijk best bijzonder. Maar ja, leg dat maar eens uit. Wel heb ik foto's.

Sinds halverwege deze week staat ook de kersenbloesem volledig in bloei. Om dit te vieren heb ik deelgenomen aan enkele Hanami, een fenomeen dat eigenlijk een veredeld excuus is om vanaf het middaguur je onder de kersenbloesembomen te bezatten met vrienden, dan wel collega’s. Afgelopen woensdag had ik zowel een Hanami met Renzo als een muziekclubje van de universiteit. Naar de laatste ben ik samen met Milan gegaan en bleek het uiteraard gemakkelijk om de aanwezigen ervan te overtuigen dat we broers waren. Tweeling ging er ook nog wel in, maar dat vonden we zelf uiteindelijk ook te ver gaan. De komende week ben ik van plan nog met nog wat meer clubjes kennis te gaan maken om zo uiteindelijk in bandverband zo snel mogelijk Kyoto bij elkaar te krijsen.

Gisteren ben ik verder nog met Evelien langs twee clubjes geweest die geïnteresseerd waren in buitenlanders. Ik heb bloemen gezien en met mensen gepraat, dus ik denk dat het wel een geslaagde dag was. Vandaag ben ik met Milan en Pyke voor het eerst naar de Konami Sports Club geweest, alwaar zij flink zijn afgeheuld. Daarna zijn Pyke en ik nog naar een toneelclubje geweest. De menschen aldaar waren wat aan de rare kant, iets wat direct werd weggegeven door het feit dat we een applaus kregen toen we aankwamen. Soms voel je je hier wel een beetje circusattractie, maar met een levensstijl als de mijne is dat dan ook niet verwonderlijk.

Ondertussen zijn de colleges ook begonnen. Vorige week heb ik drie taalcolleges (vocabulaire, grammatica, meer grammatica) gehad die allemaal redelijk nuttig leken. Morgen heb ik mijn eerste en enige college van het semester met echte Japanners, Area Studies. Het leek me wel algemeen en interessant genoeg om te proberen, dus ik ga het meemaken. Oh ja, wat betreft de eerder genoemde discriminatie: Pyke en ik zijn door de verzekeringsmaatschappij van ons huis uitgekotst zonder geldige opgaaf van reden, en moeten we nu +/- €100 ophoesten om bij een iets duurdere te gaan. Blijkbaar kan dat gewoon.

Tja, het is een beetje een globaal en onpersoonlijk verslag geworden. Ik had jullie graag een betere kijk in mijn hersenspinsels gegeven, maar dat komt wellicht een volgende keer. Tot nu toe ben ik in ieder geval in mijn nopjes en een dankbaar derde wiel van Pyke en Evelien, die altijd bereid lijken mijn kamer op te fleuren met gelach en gemoedelijke warmte. De komende week staan er leuke dingen op het programma, zoals ontmoetingen met Milan en Renzo en een reis naar Nagasaki. Ik sluit af met een paar foto's die Pyke nam toen ik vergeten was dat ik een pan op het vuur had staan en zodoende mijn kamer blauw zette.

Vrede,

Martijn

De aanloop naar het hoogtepunt?

2009-07-14T08:58:00.002-07:00

Wat valt er eigenlijk nog te zeggen? Deze schrijf ik in ieder geval voor de Schoen, omdat hij zei dat ik een (1) mooie foto had gemaakt. Laat ik beginnen met een korte opsomming van mijn activiteiten sinds... februari? Oeps.

Op 22 februari was ik jarig, en het was leuk! Rolf bedacht zich opeens dat hij een koffer moest komen, dus kwam niet naar de film, maar wel naar de borrel. Maaike had voelde zich een beetje oud en ging vroeg naar bed. Maar ze heeft later wel Hollandsche pannenkoeken voor me gebakken dus ik vergeef het haar.

In de Izakeya kreeg ik een fles champagne, en beantwoordde deze met een charmante lach. Het was een geslaagde avond met geweldige cadeaus.

Matthias en mijn optreden kwam ook steeds dichter bij. Begin maart hebben we gezellig met de rest van de club de door mij vervaardigde folders uit lopen delen. Op 7 maart werden ook de resultaten van toelatingsexamens voor middelbare scholieren bekend gemaakt. Sommige mensen liepen euforisch weg van de prikborden, anderen waren razend. Apart om mee te maken.

Ondertussen kwamen mijn ouders ook op bezoek. Ik besloot een dag eerder naar Fukuoka te gaan en heb daar een zeer jolige avond met Michiel beleefd. Het was eigenlijk iets te leuk, waardoor ik de volgende ochtend met de taxi moest om uiteindelijk ruim op tijd op het vliegveld te staan.

Hoewel ik het druk had met clubactiviteiten heb ik mijn best gedaan ze zo veel mogelijk van Nagasaki te laten zien. Het was erg leuk om ze te kunnen laten zien waar ik mij het afgelopen half jaar mee heb beziggehouden. Tussendoor waren Sander en Lena nog jarig, en hadden we een gezellige avond, waar Shinya (nu studerende in Arkansas) en Michiel ook uitgenodigd waren.

Uiteindelijk vertrokken de ouders 14 maart richting Beppu. Ik zou ze na het optreden op 15 maart weer ontmoeten.

Samen met Matthias (bas), Maekawa (drums), Baba (gitaar) en Ichirō (gitaar) traden we op als een-na-laatste. Het was heel vet om te doen, al kon ik mezelf nauwelijks horen, wat resulteerde in minder dan optimale zangkwaliteit. Gelukkig kon het de overige clubleden niets schelen en vond iedereen ons de bomba. De nomikai (borrel) was ook de moeite waard, en het begin van een sloot nomikai's waarin ik Ichirō moet uitleggen waarom ik vegetariër ben.

Als uitwisselingsstudent mag ik eigenlijk het land niet uit, dus op 16 maart leek het mij, een dag voordat ik op reis ging, wel een goed idee om mijn visum voor Korea te regelen. Vervolgens ging ik de 17e op pad, ontmoette ik mijn ouders in Fukuoka, en gingen we dezelfde dag naar Himeji.

Tijdens de reis met mijn ouders zijn we vanaf Himeji naar Kōya-san en Kyōto geweest. Het was een hele bijzondere reis; we hebben enorm mooie plaatsen bezocht en ik vond het een geweldige ervaring. De vele mooie rustige plekken van de boeddhistische berg Kōya, en de mooie straten en monumenten van Kyōto hebben vooral heel veel indruk gemaakt.

Om de hele reis nu nog te beschrijven kost te veel tijd, dus ik laat u achter met een foto's en een filmcompilatie van de verschillende plaatsen.

Himeji-jo, 姫路城

Kōya-san, 高野山


Kyōto, 京都

Na op 22 maart nog een kort uitstapje naar de Kyōto's Daikakuji-schrijn te hebben gemaakt, gingen we met de trein naar Ōsaka's vliegveld. Nadat mijn ouders de douane doorgingen, gingen Maki en ik met de nachtbus naar Fukuoka, om daar met de veerboot naar Pusan, Korea te varen.

Dat bleek geen goed idee. In de nachtbus leek het een moeder wel een goed idee om haar baby mee aan boord te nemen. Toen het gehuil om twee uur 's nachts ophield, begonnen vanaf 6 uur 's ochtends twee nare oude mannetjes over de radio van vroeger te bakkeleien. Pissig kwamen we de bus uit. Ik werd ergens op straat opeens geïnterviewd door Fukuoka TV, of iets in die trend. Het was op zich best leuk, maar duurde uiteindelijk veel te lang. Ze wilden volgens mij ook erg graag dat ik hen entertainde met typische buitenlanderïdiotie, maar daar had ik geen zin in. Ik had mijn vluchtroute wat beter moeten uitplannen, want toen ik zei dat ik mijn boot moest halen en vervolgens een café inliep, keken ze niet al te blij.

De boot was ook een hel. Niet voor mij, maar Maki trok het tweede huilende kind van de dag en de aggro-kotsende Koreaan, die zijn ingewanden vlak achter ons aan het uitschreeuwen was, niet al te best. Maar toen waren we in Pusan. Een taxichauffeur probeerde Maki te regelen, dus die voelde zich meteen goed op haar gemak.

Voor hoe kort we er waren was Pusan een behoorlijk vreemde ervaring vanwege de taalbarrière. Praktisch niemand sprak Engels, we werden door een vriendelijke visser de verkeerde kant uitgestuurd en kwamen uiteindelijk op het station. Die avond kwamen we aan in Seoul, en het lukte zelfs nog ons in een afgetrapte wijk ons keurige hostel te vinden.

Sjors zagen we de volgende dag, en met hem hebben we vele fantastische dingen gedaan, zoals een hondencafé bezocht. Ook heb ik een dure massage ondergaan. We hebben ongeveer dezelfde plaatsen bezocht als afgelopen zomer. Ik vond het heel tof om alles nog een keer te kunnen zien. Vanwege de goedkope won, zwermden er echter overal Japanners om ons heen, dus dat was wat minder.

De twee weken vakantie waren heel bot, maar ook thuis is het altijd feest: 12 april was de datum van het Shinkansai, een evenementen voor de nieuwe eerstejaars waar alle universiteitsclubs zich presenteren. Matthias en ik waren uiteraard van de partij, maar Matthias stond te laat op waardoor we te laat waren. Voor straf mochten op orders van onze schattige voorzitster van twee koppen kleiner een week later de wc's schoonmaken. 6:45 am waren we er in ieder geval helemaal klaar voor. Het was een vrij vermoeiende, maar wel heel toffe dag. Ichirō en Kazu gebruikten ons als marketingtools ("Kijk, wij hebben buitenlanders. Anders kom je gewoon bij onze club."), maar wij worden graag gebruikt.

's Avonds was het uiteraard tijd voor de borrel. Aldaar hebben we aan Baba, Ichirō, Maekawa en een paar andere sempai het woord 'proost' geleerd, met alle gevolgen van dien. Alle tafels werden afgegaan; het was legendarsich beest. Hik.

Alsof dat nog niet genoeg was geweest waren, was 19 april Hide, een van de eindbazen van de Izakeya, jarig en dat moest gevierd worden. Matthias en ik gingen ook met een of andere gast op de foto.

Vanaf zaterdag 2 mei tot en met woensdag 6 mei was het Golden Week: een aaneenrijging van feestdagen welke samen een vrije 'week' vormen. Sander en ik zouden zaterdag bij Shinya op bezoek gaan in Fukuoka. Uiteindelijk lukte het ook nog Sjors en Mattias uit Beppu en Kyoto te laten komen, waar we samen met Michiel (en vriend Jan) en Milan doldrieste dagen hebben beleefd.

Met Shinya konden we gratis naar een eilandpark, waar we misselijk op de foto zijn gekomen.

karaoke tot vijf uur 's ochtends

purikura na een avond in een internet/relax/sport-café

Mattias ging maandag mee naar Nagasaki waar wij hem een harde les over ons leven hebben gegeven. Dinsdag ben ik met Maki naar Saga geweest: het was prachtig.

Een week van te voren vertelde Maekawa mij en Matthias dat er op zaterdag 9 mei een klein optredentje zou zijn in de oefenkamer van RON Rock. Na een keer geoefend te hebben stonden we niet perfect voorbereid op het geïmproviseerde podium, maar het was leuker dan 15 maart: de sfeer was iets beter en ik bracht een van de meest twijfelachtige geklede leden van onze club in verlegenheid door een half couplet 20 centimeter van zijn gezicht af te hangen.

Ron Rocks oefenkamer

Enkele weken later had Baba aan een andere sempai (ouderejaars) opgedragen om aan te kondigen dat we na de clubbijeenkomst van 27 mei gingen voetballen met de club. De eerstejaars waren enthousiast, Maekawa had niet zo veel aan zijn athletiekervaring, Ichirō stak vuurwerk af in een geschokte menigte, de voormalige leiders Hirota en Nakamura gingen er vol voor, net als Baba die binnen de eerste vijf minuten iets scheurde.

Zoals valt te lezen, heb ik het goed naar mijn zin bij RON Rock, en daarom wilden zowel Matthias als ik het jaar goed afsluiten door op te treden bij het Zomer Live van de club. Woensdag 3 juni was de dag van de audities, en ik was mijn stem zo goed als kwijt. Baba had op de voorgaande zaterdag besloten dat hij een bepaald nummer wilde doen, en mij opgedragen dit de volgende dag perfect ten gehore te brengen （完璧にして）. Dat zat de volgende dag goed, maar daarna leek het alsof er een walnoot aan de binnenkant van mijn keel was gegroeid.

Op de dag van de auditie speelde ik met twee bands. Band B liep uit op een drama; ik kreeg nauwelijks geluid uit mijn keel. De drummer was een vrij hoge sempai, en wil geloof ik niet echt meer met mij praten. Jammer maar helaas, want met ReuzenRat ging het om de een of andere reden net goed, en werden we derde van de veertien bands. Dat was zeer beest, want er waren alleen maar knallers uitgekozen. Diezelfde avond kwam Sjors ook nog eens op bezoek. Waar had ik deze goedheid aan verdiend?

Samen met Maekawa zijn we nog naar Fuku no Yu, een badhuis bovenop een berg, geweest en Sjors mocht ook mee. Goede tijden.

Ondertussen besloten we dat we voor het zomerlive ook nog wel een keer wilde optreden, en gaven ons op voor een zogenaamd pre-evenement. Oftewel: wij waren het voorgerecht voor het echte evenement waar de goede bands komen. Ik moest in de week van 8 - 14 juni van alles regelen met Kazu en ik snapte eigenlijk niet heel goed waar ik mee bezig was. Donderdag 11 juni moest ik als afgevaardigde van ReuzenRat de uitleg over het optreden aanhoren omdat Maekawa en Matthias iets te doen hadden, en Baba en Ichirō een beetje moe waren. Omdat deze laatste twee hoger zijn kwa leeftijd en rang binnen de club kun je verder niet zo maar tegen ze zeggen dat ze ook wat moeten doen, dus daar zat ik dan. En naast mij een ventje die een beetje een vervelende uitstraling had. Het kwam er op neer dat we de dag van het optreden zoals altijd lekker veel moeten doen, en ongehoord vroeg aanwezig behoren te zijn.

Tussendoor was Matthias jarig! We hadden de band ook uitgenodigd, maar Baba twijfelde een beetje. "Dan komen er heel veel Nederlanders, toch?" Ja. "Wordt ik dan niet vermoord?" Uiteindelijk kwamen zowel hij als Ichirō, immer opzoek naar een borrel. Matthias had het heel erg naar zijn zin. Beetje jammer dat hij op zijn eigen blog bijna alle cadeautjes noemt behalve die van mij.

Twee beukers: Baba en Ichirō

19 juni was het derde optreden van ReuzenRat. De dag ervoor hadden we twee uur geoefend en ging het mega. Mijn stem deed jammer genoeg een beetje pijn dus stopten we wat eerder. Panisch om wederom mijn stem te verliezen heb ik de rest van de avond thee gedronken en geprobeerd vroeg te slapen. De volgende dag leek alles goed. Baba viel ergens in slaap en Maekawa at een broodje.

hap hap

Het publiek was echter bij geen van de bands echt enthousiast. Daarbij verloor ik mijn stem na het eerste nummer, waardoor ik er nauwelijks in slaagde de hogere noten te halen en onze set een beetje pijnlijk maakte om uit te zitten. Matthias had kramp in zijn vinger, Maekawa in zijn handen en Ichiro haalde om de een of andere reden zijn vinger volledig open toen hij zijn (geleende) gitaar achter zijn rug om gooide. Uiteraard speelde hij gewoon door, wat resulteerde in een stevig bebloede gitaar. Het optreden was ronduit teleurstellend.

De laatste band van de dag was Tatsumaki, bemand door 30-plussers met geverfd haar. Het was tof om te zien dat ze allemaal nog steeds deden waar ze plezier in hadden, maar het liet ook enigszins een nare nasmaak achter. Hadden deze mensen voor de rest geen baan? Dat bleek wel zo te zijn, en zo zaten we 's avonds in de izakaya waar de zanger van deze zogenaamde ojisanbando (oude kerelband) de eigenaar van was. De nomikai maakte veel goed. Ik heb veel kunnen praten met de zanger van Kazu's band en de voorzitter van PMC, een met Ron Rock bevriende muziekclub. De leden van Tatsumaki hadden zoals het Japanners van 30+ betaamt ook veel vieze praatjes en dat is altijd leuk.

Het was een zeer geslaagde avond. Matthias viel na de halve wc afgebroken te hebben voldaan in slaap in de taxi.

Toen stond vorige week dinsdag opeens Ashwin op de stoep. Na hem bijna een jaar niet gezien te hebben was het heel tof om hem mee te kunnen nemen naar zijn eerste onsen (hete bron) en lekker bij te beppen.

Ondertussen was het tijd voor ons zomerlive. Hier zal ik morgen een aparte blogpost aan besteden.

Live blog: Koreaanse prut

2009-05-19T09:46:00.000-07:00

Het is 1:42 op dinsdag(/woensdag)nacht, en ik heb honger. Na in de McDonalds kanji te hebben gestampt met Matthias, Pyke en Evelien, ben ik nu thuis. Nu kent u mij, dus mag het voor zich spreken dat ik voorlopig nog niet klaar ben. Ik heb tevens honger (in koek), maar geen eten. Hoe ik dit predikament als onverzadigbare nachtelijke einzelgänger zal trotseren leest u nu.

Uit een spinraggend versteeksel (geen woord?) van mijn anti-Jappenbunker heb ik een pakje onidentificeerbaar Koreaans vreten gevonden wat ik van Shinya heb gekregen, over wie in een blogpost ergens deze week meer (nu klinkt het net alsof ik vrienden heb!), en ik ga het opeten. Ik heb het net gekookt en het is aan het afkoelen.

Omdat ik maar één eetbakje heb wat te klein bleek, heb ik het maar in een stukke pan gegooid. Ik had mijn jas nodig om het hete object naar mijn kamer te verplaatsen. Het staat nu in de weg van mijn muis, maar is te heet om verder te schuiven. Ik kan echter niet ontkennen dat het er beest uitziet.

1:56 Inmiddels is er wel genoeg tijd verstreken om mijn teder mondspier niet te verbranden, dus ik ga happen.

1:58 Enthousiast na een voorzichtige hap, slurpte ik een overdadige lading naar binnen. Maar Koreaans voedsel is scherp, en mijn mond doet zeer pijn. Het smaakt wel aardig, maar aangezien ik het zakje kruiden enzo, waar onder andere vlees inzat, als de hypocriet die ik ben meteen bij het afval heb gemieterd, smaakt het overwegend scherp en voor de rest vrij weinig. Even water pakken.

2:00 Bij het opendoen van de deur ruikt de kamer naar een van Seoul's aggro-zwervers.

2:01 Naast eten is ook het mineraalwater op, dus heerlijk kraanwater. Oh ja, ik ben verkouden trouwens. De groep Nederlanders vraagt regelmatig of ik mijn hoestbuïen overleef. Mocht ik de eerste Nederlander met zwijnengriep zijn in Japan, hier leest u de scoop. Hap.

2:05 Bah, wat een ranzige zooi. Mijn lippen branden. En na een slok water nog steeds, misschien harder.

Hap ≫ pijn

2:15 Het gevoel in mijn sappige, sponzige kusbumpers negerend, bleek het allemaal wel mee te vallen, tot nu. Ik heb niet zo veel gegeten - de hoeveelheid lijkt in ieder geval niet te verminderen - maar het komt mijn strot uit. Maar het was gratis, dus doorbeuken.

2:20 Ik kom een stuk kneijterhard zeewier (?) tegen, wellicht het resultaat van het feit dat ik de verpakking een dag open heb laten staan voor de prut daadwerkelijk te bereiden. Ik heb het inmiddels wel gehad eigenlijk. Ik wil ook nog wat aan mijn nacht hebben, en beloof binnenkort een volwaardig blogpost te doen! Vier foto's als zoethouder.

ReuzenRat - 15 maart / De Kiyomizudera (清水寺) in Kyoto / Golden Week! / Uitzicht over de zee van Karatsu

Pre-verjaardag hype

2009-02-21T21:00:00.001-08:00

Het was druk, maar nu het vakantie is: wat minder. Bij deze een kort overzicht van wat zich sinds mijn laatste bericht heeft voltrokken! Om enthousiast te beginnen heb ik geen zin om de vorige vakantie en mijn reis over Kyūshū met Rolf en Sander helemaal te beschrijven, daarom laat ik prachtige film en foto voor mij spreken.

Kumamoto - Aso - Oita - Beppu - Yufuin [2/6 Februari]

Het was voor de rest misschien niet zo koud als in Nederland, maar we hebben hier toch nog redelijk moeten bickelen. Het heeft nog af en toe gesneeuwd, tot het grote plezier van mij, Matthias en Nonoka, de dochter van izakaya-en gezichtshaarkampioen Baard. De laatste dagen was het wat warmer, maar nu is het weer regenachtig en koud. De temperatuur ging van 17ﾟC naar 6ﾟC. Weet jij dat ook weer.

Precies een maand geleden hebben alle Nederlanders wederom een bezoek aan een Japanse school gebracht. Dit keer betrof het de Kurosaki-basisschool, en ik voelde me bijkans nog meer aanbeden dan op de Umegasaki-school in oktober. Iedereen kreeg twee kindjes als kaboutermentoren, maar mijn knaapje was nogal bang voor mij en verkondige dat hij geen Engels sprak toen ik mijn mond opendeed. Meisje Mikoto praatte mij echter de oren van mijn hoofd en was een schatje die mij van hot naar her sleepte. Tijdens de preparatie van mochi (rijstcakejes) sloeg de menigte de schrik om het hart toen ik met mijn standaard emotieloze gelaat de rijst aftuigde. "Wow, hij meent het!" klonk het. Zelfs na het deeg met mijn pishanden in perfect ronde vormen te roeren, nam het door gezonde angst gevoede aanzien gelukkig niet af.

Naast de omhelzingen die ik kreeg tijdens het hartverscheurende afscheid, was het hoogtepunt van de dag hoe een van de kinderen Matthias vroeg of hij een vriendje had. Dieptepunt was onze audioterreur met 'Ik heb zo waanzinnig gedroomd'. Ik had geen idee dat er gezongen moest worden, en Rolf had zijn slag geslagen met zijn selectie van pure Nederellende. Zonder te oefenen stonden we voor bijna alle kinderen van de basisschool, want er waren tot onze intense afgunst additonele manschappen aangerukt. Tijdens onze voordracht leek het mij een enkele keer geen slecht idee de ontvangst te polsen. Ik verzamelde de moed om van mijn tekst op te kijken. Geconfronteerd met blikken van ernstig verdriet en onbegrip, snapte ik niet hoe we dit deze schatten van kinderen aan hebben kunnen doen.

Wat verder van deze dag vermelding verdient, is Mikoto die zich met goede bedoelingen ernstige zorgen maakte over mijn gezondheid toen ik geen vlees bleek te eten, en haast van Rolf eiste mijn portie terug te geven.

Na ons bezoek aan Kurosaki, besloot ik met Matthias en Pyke een traditie in stand te houden, door zoals wij destijds na ons bezoek aan de vorige school hadden gedaan, wederom purikura te nemen.

Omdat ik inmiddels een aardige collectie heb opgebouwd, leek het mij bovendien ook leuk om een compilatie te maken; een soort best of, als het ware!
De stemming zat er van tevoren al goed in.

Verdere ontwikkelingen bevinden zich de laatste tijd op muzikaal gebied. Ten eerste zit ik naast voetbal al een poosje in een tweede circle, namelijk de RON・Rock部, waar ik inmiddels samen met Matthias een band heb met drie ouderejaars waar we heel beleefd tegen moeten doen. Het gaat steeds beter, wordt steeds leuker, en we gaan helemaal de bom zijn op 15 maart, wanneer we ons eerste optreden hebben. Begin deze week heb ik voor ons ReuzenRat ietwat gehaast een pamflet in elkaar geruft, en ben best tevreden over het eindresultaat. Gisteren heb ik ook voor de tweede keer in onze clubkamer Smash Brothers 64 gespeeld, waar ik men in blijf verrassen na opgewarmd te zijn. Enkele strijdverslagen: ｢うまくやられた!」, oftewel 'ik werd keurig te grazen genomen!' van Umebayashi-sempai en ｢…このオランダ人…」, gemompeld door een van onze gitaristen, Baba-sempai: "...deze (verdraaide) Nederlander...".

In het midden van dit alles hadden Matthias, Pyke en ik ons in een vlaag van overmoed opgegeven om vertegenwoordigers van Nederland te zijn op het uitwisselingsstudentenfeest dat vrijdag 30 januari plaatsvond. Met twee dagen voorbereiding vreesde ieder het ergste, maar uiteindelijk bleek het allemaal best leuk te worden. Enkele gevechten met toonhoogten daargelaten, brachten wij eigen interpretaties van het themalied van Alfred Jodokus Kwak en 'Somewhere Over de Rainbow' ten gehore. Er werd hard doorheengepraat, maar toch iets minder dan bij andere optredens en dat is natuurlijk vooral een morele overwinning. Een vertederend moment was ook hoe wij puur uit obligatie geïnterviewd werden door een uitwisselingsstudente die een onverklaarbare Nederlanderhaat koesterde. "Ten eerste: hoe heetten jullie?" vibreerde het Salvadorese Gezicht, ze had het zichtbaar moeilijk. Na ons antwoord bleek dat dit tevens de laatste vraag was. Desalniettemin waren we zeer tevreden, en kon ik rekenen op de adoratie van onze Koreaanse flatgenoten.

leegte die lonkt gevuld te worden door ons engelengekweel

Verder heb ik vanaf begin januari aan een kleine groep Japanners als assistent-docent lesgegeven, onder leiding van Jaap Grave, docent aan de Vrije Universiteit van Berlijn. Na de lentevakantie zal hij weer in Berlijn verkeren, en mag ik de colleges samen met Lena opvangen. Dat wordt dolle pret!

Tot ongeveer een week geleden was het Lantaarnfestival in Nagasaki, en zo zie je maar dat ook Chinezen een beetje interessante dingen kunnen maken. De volgende dag heb ik mijn wekelijkse klassiekale speech gehouden over mijn hartfalen tijdens het aanschouwen van de tentoongestelde varkenshoofden, welke in de smaak viel.

Zoals ik al eerder vermelde, is het inmiddels lentevakantie. Maar liefst tot het begin van april. Ik zal.

(vervolg vorige zin) waarschijnlijk weer vaak langs de Baard gaan, wiens dochter u hier met mijn jas op de foto ziet.

Reizen! Ach lieve God, ook hieraan geen gebrek. Met mijn ouders en Sjors, de meest prachtige plaatsen bezoeken, en Korea! Over Schorske gesproken, die was hier samen met zijn broertje Jeroen van 17 februari tot en met gisterochtend. Daar vallen nog vele verhalen over te vertellen, maar deze komen te zijner tijd, wanneer ik de foto's in mijn beschikking krijg.

Morgen ben ik jarig, het wordt gezellig. Ik doe verslag. God zij met u, sluit de raamkozijnen en bid om betere tijden.

明けましておめでとう！Gelukkig Nieuwjaar! Vröleich Neujahr!

2009-01-01T05:20:00.000-08:00

JA NEE JA NEE?! Ja daar gaan we hoor! Zie bij het bericht hieronder mijn betrekkelijk compacte verslag van oktober! Oh, en gefeliciteerd met een nieuw jaar van menselijk leed!

Van de 28e tot en met vandaag waren hier Angel, Michiel en een paar dagen later ook Michiels goede vriend Fritsie de Koreaan. Het was haast leuk te noemen! Ik heb het enorm goed naar mijn zin gehad. De 28e is er gegeten bij een okonomiyaki-ya en gedronken bij de izakaya "Biado" (verbasterd Engels voor Baard, want de eigenaar heeft een baard). Sachi 'Baard' Hiro en zijn vrouw Yuriko zijn bijna de hartelijkste mensen ooit en hun kinderen zijn aandoenlijke pretpakketjes. Baard heeft ervaring met Nederlanders en aangezien ik hem al een aantal keer had bezocht en Michiel en Angel alweer binnenkort wegmoesten besloot hij ons de 30e mee te nemen naar zijn thuisstad Hasami. Al dat prachtige beeldmateriaal komt de volgende keer, op een filmpje van zijn dochtertje Nonoka na. Na een stop bij een restaurant demonstreert het grut met behulp van haar vader hoe sterk ze is.

De dag hiervoor zijn we door Heiwa-Kōen gelopen, hebben we de stad bekeken vanaf de hoge Inasayama, en hebben wij ons in dergelijke mate in de Izakeya laten gelden dat we meteen voor Oud & Nieuw werden uitgenodigd. Toen ik de volgende dag met vier uur slaap misselijk bij Baard in de auto zat ('s avonds een man 's ochtends een man), had ik daar nogal mijn bedenkingen over, maar groepsdruk doet zwichten.

Na gisteren met Michiel, Angel en Fritsie naar winkeldistrict Hamanomachi te zijn geweest, staken we door naar Glover Garden. Men genoot van het uitzicht, al was het werkelijk stervenskoud. Dankzij het geforceerd late opstaan wegens noodzakelijke recuperatie van de dag met Baard, was het inmiddels alweer etenstijd. Na een goedkopie diner bij de Sukiya (vegetariërs moeten het doen met rijst en rauw ei) keken we Kung-Fu Hustle op kamer #401 van onze flat. Hierop bewogen wij ons naar de Izakeya om rond 11 uur aan te komen.

Aldaar werd het toch nog gezellig. Alle aanwezigen waren in opperbeste stemming en ik had het tot op het laatst niet door dat de jaarwisseling er aan zat te komen.

De laatste minuten voor het aanbreken van 2009 in Nagasaki zijn voor eeuwig vastgelegd, inclusief beschamend dansje. Angel deed mee, maar Sander was te druk bezig met het filmen van Michiels kin om hier aandacht aan te schenken. Let ook op het hoofd van het hoofd van het personeel, Hide, ook een man met een baard. Nagasaki-mannen met baarden zijn altijd vet.

Hierna escaleerde situatie voornamelijk voor het personeel, waarvan elk mannelijk lid zijn best deed in een keer een fles achterover te slaan, wat resulteerde in minstens drie gesneuvelde glazen tegen het einde van de avond. Eigenlijk werd het alleen maar gezelliger, de Japanners in de omgeving werden spraakzamer en Matthias dronk met matig geveinsde tegenzin een pitcher leeg.

Uiteindelijk waren we zoals meestal de laatsten om weg te gaan. Toen we eenmaal buitenstonden babbelden we nog met Baard #Hide, die vlak voordat we weggingen nog snel naar boven sprintte om een fles champagne te halen en open te trekken op kosten van de zaak. Nu krijgen we altijd al idioot veel korting, maar ook dit was weer een ruim gebaar. Aanvankelijk was ik bang dat bij gebrek aan vuurwerk en oliebollen er een huilsfeer zou hangen zoals ook bij kerst, maar Oud en Nieuw in Nagasaki was achteraf een geweldige ervaring.

Meer foto's en verslag van de afgelopen dagen volgen, maar aangezien ik morgenvroeg met de Schoen en Rolf op een reisje over Kyūshū ga, laat dat op zich wachten. We zullen als het goed is in ieder geval Kumamoto, Aso-san, Yufuin en Beppu zien. In laatstgenoemde ontmoet ik als het goed is ook Sjors en Haruna weer, dus ik heb er lust an.

Oktober 2008

2009-01-01T04:52:00.001-08:00

"Zo, met de wintervakantie voor de deur - maar niet voor nog één tergende maandag te moeten verslaan - leek het mij een goed idee om op een luie zondag eens een aantal foto's omhoog te duwen. Beginnend bij oktober, zal ik een globaal overzicht geven van wat er hier/daar wel/niet heeft plaatsgevonden." Zo begon ik ongeveer een week geleden. Ik zal het dit bericht bij een kort verslag van oktober houden, om hopelijk ooit tevens november en december met woorden te versieren.

Het leek mij ook wel een jofele onderneming om men na drie maanden eens te laten zien hoe mijn kamer eruitziet, maar vreemd genoeg heb ik op dit moment niets meer dan een filmpje van de dag van aankomst (1 oktober), en een foto van Sander die ik kort geleden in een moment van afwezigheid toegestuurd kreeg, toen hij in benevelde toestand via het balkonraam mijn kamer binnen was gedrongen.

0: Proloog

Op 1 oktober moest iedereen vroeg opstaan om vanuit Tokyo - de prachtige foto's waarvan ik u zal blijven onthouden - op tijd met de shinkansen naar Nagasaki af te reizen. Matthias koffer viel uit elkaar. Eenmaal aangekomen was iedereen een beetje moe.

Van alle spannende dingen die er op de Tweede Dag A.D. gebeurde, staat mij nog het meeste bij dat ik bij de Donald om een vegetarische hamburger vroeg ("hamburger zonder vlees"), en een hamburger zonder burger gepresenteerd kreeg.

6 Oktober schafte het merendeel van de Nederlanders met behulp van onze Japanse tutors een telefoon aan, wat een langzame en pijnlijke procedure was. Glynis was te jong dus die kon de hik krijgen.

Als ik het mij goed herinner, was er 7-9 oktober het zogeheten kunchi-festival. Het was blijkbaar het grootste festival van Nagasaki, maar op het moment zelve kon het mij niet enorm veel verotten. Op de enige dag die we daadwerkelijk uittrokken om al die prachtige ambagchtelijke ongein te aanschouwen van 7 oktober had ik namelijk barstende hoofdpijn, dus ik was nog zieliger dan normaal. Desalniettemin: foto's.

Om op een compleet ongerelateerde noot naar het volgende fragment in deze janboel van een verhaling te maneuvreren, alhier, 9 oktober voor je bek: om naar de universiteit te komen, moet elke ochtend een flinke heuvel worden afgedaald. Met behulp van tutor Hide kochten we bij een supermarkt bovenop een berg eindelijk een fiets. Daarna zijn we met een rotvaart in het donker van de berg afgepleurd, waarop Matthias en ik bijna verongelukten. Het was de moederbom.

Op 10 oktober spraken Matthias, Schoeisel en ik voor het eerst af met onze huidige homie Ken. Ongeveer een week eerder greep hij ons bij de lurven toen hij meende te horen dat we Nederlands spraken. Hij had in eerdere jaren al positieve betrekkingen onderhouden met ons volk en aangezien hij overkwam als een vriendelijke vriend, verwelkomden wij hem met een zachte doch ferme, strelende doch aderverstrikkende handdruk in ons midden. Sindsdien zien vooral Matthias en ik hem ongeveer elke week, wat meestal resulteerd in een gezellige avond waarin heel veel eda-mame (bonen?) uit worden gezogen. 10 Oktober hebben we in ieder geval zalig okonomiyaki (voedsel) gegeten, om daarna in huidige stamkroeg Izakeya even stevig coma te zuipen. Na afscheid te hebben genomen van Ken werden we op de terugweg staande gehouden door twee Nachtwouten, wat gelukkig geen consequenties had. Toen ik Ken hierover ietwat kortaf informeerde via mail, dacht hij dat we waren gearresteerd en moest hij gerust gesteld worden.

Na wederom een dolle avond in een izakaya met de Nederlanders en Hide, betrof het programma van de 13e een serieuze zaak. We gingen naar Heiwa-Kōen (het Vredespark), waar onder andere het hypocentrum van de tweede atoombom lag. Het was enorm indrukwekkend. Hierna traden we ook het nabijgelegen museum binnen, waar ik en de Schoen alles goed op ons hebben in laten zinken. De beelden en relikwieën gekoppeld aan ooggetuigeverslagen lieten een moeilijk verteerbare indruk achter.

Op de 21e was ik met Matthias, Pyke en Evelien in het restaurant Olympic, waar je betaald je aderen kan laten dichtslibben met meters ijs. Toevallig vond bekend Japanse proppie Isshi-chan ons en wilde hij op de foto. Het was een schat van een manbaby, maar zijn geur was iets te penetrant.

De 24e moesten we op onze vrije vrijdag vroeg opstaan omdat de Umegasaki Chuugakkou (Umegasaki Middle School) moest worden bezocht. Na een vragenrondje in de aula, werden de Nederlanders over verschillende klassen verspreid, alwaar van verscheidene Japanse spelen van weleer werd genoten. Ik ging bij een groepje jongens zitten, die schijnbaar in een poging om hip te doen elkaar zo onsubtiel mogelijk plaagden. De hele dag werd er fijn doorgespeeld, en ik heb me nog nooit zo aanbeden gevoeld. De scholieren waren echt een stel beestjes van de eerste orde.

Ik weet niet meer precies waarom - waarschijnlijk omdat het vrijdag was - maar 's avonds ging ik met Tiesje en Pyke naar de Izakeya. Zoals Pyke ook op zijn blog schreef, heb ik niet vaak zo gelachen. Matthias liet op een gegeven moment een bak ijsklontjes in zijn schoot vallen, waarvan hij anderhalf uur later nog steeds klonten terugvond. Toen hij ook op een gegeven moment Rolf belde, kregen Pyke en ik hem ook zo ver een kwartier aan de lijn te houden waardoor hij ruim over de helft van zijn abonnement schoot, hetgeen een prettige telefoonrekening opleverde. Dat klinkt toch best grappig allemaal, hè?

Om toch weer even te laten gelden dat ik een rekel van onpijlbare diepgang ben, nam ik op 27 oktober na schooltijd een andere afslag, om de boel eindelijk eens in mijn eentje een beetje te verkennen. Het was een lange wandeling, en toen duisternis de onverlichte heuvelen plots verzwolg, repte ik mij terug naar mijn tweewieler. Joepie!

De 29e sprak ik af met Tatsuya en Fumi, twee Spaansstuderende Japanners. Na als vanouds iedereen te hebben verbijsterd met mijn karaoke, reden we in Tatsuya's auto een berg op die een prachtig uitkijkpunt over de stad beloofde. Ik heb jammer genoeg geen foto's gemaakt, maar het was smullen.

Tot zover oktober. Aangezien ik dit verslag vooral schreef aan de hand van foto's ben ik vast een hoop vergeten, maar hopelijk heb ik genoeg bewijs aan weten te dragen voor het feit dat ik > jij.

NSC is de shit.

2008-11-12T07:04:00.000-08:00

Hey! Ik dacht ik doe er eens eentje. Het gaat hier over het algemeen heel goed: het is altijd druk, ik begin eindelijk aardig wat toffe mensen te leren kennen, dus ik ben best tevreden. Hopelijk kan ik aan de hand van alle foto's binnenkort eindelijk eens een mooi verhaal in elkaar zetten. Ik heb al een redelijk aantal van de betere ervaringen in mijn leven ondergaan, waarvan nu een voorbeeld.

Gisteren, 11 november, was er maar één college. Aangezien alle colleges te makkelijk zijn, was dat fijn.

Dinsdag zou de derde keer zijn dat Sander en ik gingen voetballen bij de voetbal-circle (universiteitsclub) NSC. De afgelopen keren waren de leden bijna allemaal vrij terughoudend en keken liever de kat uit de boom. Met een jongen genaamd Shinya konden we wel al goed praten en hadden na de tweede training ook met hem avondgegeten. Misschien heeft hij nog een goed woordje voor ons gedaan bij de andere leden.

Na college zijn Matthias en ik naar het YouMe Saito-warenhuis gegaan om voetbalschoenen voor mij te kopen en wereldpolitiek te bespreken in de Starbucks. Het is sinds een paar weken wat kouder, maar het is nog steeds meestal mooi weer, wat mooie plaatjes oplevert.

Eenmaal thuis vertrok ik samen met Sander naar het sportveld op de universiteit. De leden van NSC leken allemaal iets losser dan voorheen, en ook al ben ik nog steeds totaal niet te spreken over mijn spel, wat ik wijt aan de zandgrond, was het zeker leuk. Na de wedstrijd verloren te hebben, heb ik Takuya, Shige(haru) en nog iemand waarvan ik de naam nog niet weet geholpen het veld bij elkaar te vegen. Het lukte eindelijk om een beetje een leuk gesprek te voeren. Daarna werd voorgesteld om naar een izakaya te gaan, want het was nu blijkbaar tijd om een welkomsfeestje voor ons te houden.

Een hoop leden gingen mee, en ik praatte met praktisch iedereen. Ik had vòòr voetbal al niet veel gegeten, maar nu werd mij na uitgehongerd te zijn achter elkaar drinken aangeboden, wat ik tegen beter weten in niet kon weigeren. Ik heb enorm kunnen lachen met Yui, Shige, Sota, Takuya, Nishida 'soshite' Hiroshi en Yoshitsune. Het waren een stel boefjes. We kwamen al rond kwart over zeven aan, maar hebben het toch tot 11 uur vol weten te houden. Tegen het einde aan was er behoorlijk veel te eten en te drinken besteld, waardoor ik mij enigszins zorgen begon te maken over de prijs. Omdat het ons feestje was, werd er echter voor ons betaald, omdat Japanners aardige gasten zijn volgens Yui. Eenmaal buiten zijn Sander en ik in aller ijl naar huis vertrokken, waarna ik in de kamer van de Schildknaap, Matthias en Pyke te veel lawaai heb gemaakt.

Hoewel bijna iedereen in de veronderstelling was dat wij geen verwarming in onze kamers hadden, wist Schoeisel allang van wel en besloot deze informatie toch maar te delen. Thuis heb ik de verwarming op dertig graden gezet, waarop ik rond 5 uur 's ochtends uitgedroogd wakker werd in een kamer die in brand leek te staan. Na woest de airco uit te hebben geramd en het raam open te hebben gescheurd, stierf ik de volgende ochtend van de kou en voelde ik mij minder dan jofel. Collegewijs was vandaag een ware hel. Het eerste college, wat luisteren betrof, begon ik naast mijn algehele mailaise het gebrek aan eten sinds de vorige middag te voelen. Met mijn brakke hoofd heb ik daarna bijna alle chocola in het cafetaria gekocht, wat op de Ferrero Rocher na bijna allemaal tegenviel. De (Mc)Donald(s) was ook vies.

Ik heb voor het eerst een college gemist, omdat mijn levenslust volkomen verdwenen was. In plaats daarvan heb ik met Matthias, Rolf en Maaike door het Hama no machi-winkeldistrict gedwaald.

's Avonds heb ik met kamer 401 (Rolf, Matthias, Pyke) Call of Duty gespeeld, en later met Pyke de demo van Left4Dead gedownload om de pan uit lopen te nerden. Het was gruwelijk. Dat was het voor de afgelopen twee dagen. Binnenkort meer? Oh, voordat ik er daadwerkelijk iets over schrijf, zijn hier alvast wat foto's van de fire drill van zondag.

De oermoeder aller blogposts

2008-10-16T03:06:00.000-07:00

SEOUL EN BEPPU

Ik heb besloten mijn verslag op te delen, aangezien het anders veel te lang wordt. Ik heb nu tot en met mijn verblijf in Beppu geschreven. Over een paar dagen komt Tokyo erbij. In Nagasaki is het niet elke dag bijzonder, dus dat vermoed ik spoedig in niet al te veel woorden te kunnen beschrijven. Om in tenminste aan te kunnen tonen dat het ook in Nagasaki nog goed gaat, is hier een filmpje over de oriëntatie voor het scheiden van afval van gisteren, welke plaatsvond in onze flat.

KOREA

Volgens het mandaat dat ik mijzelf heb opegelegd moet ik dit verslag bij 12 september beginnen. Dat het inmiddels al 4 (correctie: 16) oktober is betekent dat ik een onhebbelijke schare ranzigheid aan de man zal moeten brengen, en dat jullie het allemaal moeten lezen.

De één na laatste volledige dag in Korea was vrij rustig. We zouden met Eunhye en Jungmin lunchen. Ouderejaars Clemens, die ook in Korea bleek te zijn, kwam er later ook bij. Volgens mij heb ik een keer moeten lachen, dus het was vast leuk. Lekker ook, want Omu Rice (omeletrijst) is de bom. Na onze lunch in Omuto Tomato, waar ik mijn eerste dag had gegeten, gingen we naar het traditionele district Insadong, waar ik de tweede dag met mijn tedere voetzolen delicaat over de grond had geschreden. Myung en Sjors hadden ons reeds verlaten omdat ze ons niet nodig hadden om een toptijd te hebben.

We kwamen aan in Insadong. Ik was een heer, Clemens wilde bier. Er was geen bier, ik had honger. De rest ook, er was niets te eten. Bij gebrek aan bier zijn we op zoek gegaan naar eten, want veel gezelliger werd het er niet op. In mijn door lekkere trek aangewakkerde furie heb ik een middelgroot Koreaans kind een doodschop gegeven.

Op zoek naar eten kwamen we tot diens grote ontstemming Sjors tegen, en Myung was er ook. Voor onze maaltijd kwamen we nog langs een schijnbaar pauperrestaurant waar Guus Hiddink gegeten had. Na het eten gingen de meeste mensen naar huis en heb ik nog een poosje met Inhwan in een bar gehangen en, zoals het rakkers als mij en hij betaamt, een vlotte babbel gemaakt met een roedel beeldschone vrouwen.

De 13e heb ik bar weinig gedaan, behalve opruimen en ondertussen mijn kast van de muur te scheuren door er half in te gaan staan. 's Avond hebben Myung, Sjors en ik voor het laatst diner gehad in een Indisch restaurant met een norse ober.

De volgende zondag was het enigszins een tranendal op Incheon Airport. Zoals verwacht vond ik het zelf uiteindelijk toch ook jammer om Seoul vaarwel te zeggen, maar het was mooi weer, en met een blauwe lucht ben ik sowieso in een goede bui. Onze vlucht naar Oita was keurig op tijd en besloeg slechts vijf kwartier.

BEPPU

"Wat een heerlijke Inaka (boerenland)!" Aldus luidde één van Sjors eerste zinnen op Japans grondgebied. "Let op, bij de douane zijn wij de lul." In beide gevallen had hij gelijk. Ten eerste werden we bij de douane bij ons Nederlandse, hoogstwaarschijnlijk gedrogeerde kladden gegrepen. Mijn douaneman was echter een schat van een vent en het voelde meteen goed om mijn Japans eens echt aan de man te brengen. Voor de rest was het vliegveld inderdaad een vrij afgeragde instelling. Na veel gelobby op een niveau ver beneden mannen van dergelijk aanzien, moesten we onze laatste Wons inruilen om genoeg Yens te ontvangen voor de busreis naar Beppu. Op Oita Airport zag men de noodzaak van een internationale geldautomaat namelijk niet in. De aanwezige nationale automaten 'sloten' ook om 6 uur 's avonds.

Na een busreis door het mooie, typisch Japanse landschap, kwamen we aan voor het station van Beppu. Beppu Guesthouse zat maar een paar straten van ons vandaan. Na in het hostel de baggage naar onze zespersoons kamer te hebben gesjouwd, hebben we gepind bij de 7/11 konbini (convenience store), en na Westers eten maagwaarts te hebben begeleid, keerden we vermoeid terug. Daar hebben we de zouteloze verhalen van een 35-jarige Canadees aangehoord, die na vijftien jaar studeren nog steeds een gruwelijk accent op zijn Japans had. Hij was hier op een 'trip to get wasted', omdat zijn Japanse vrouw net van hem was gescheiden. Hij was ook een (rehabiliterend) drugsverslaafde. Om heel eerlijk te zijn, scheen hij de eerste avond niet zo'n rampzalige faler, maar zoals de Russen die ik later ontmoette ook concludeerden, moet er waarschijnlijk aardig wat gebeurd zijn om een Japanse vrouw te laten scheiden. Hij vroeg ons of we lijntjes cocaïne deden, maar dat deden we niet. Grapje, zei hij.

Op de vijftiende klommen Sjors en ik per bus de mistige berg waar de Asian Pacific University zich zou moeten bevinden, op. Zoals men al eerde in het filmpje van twee blogberichten eerder heeft kunnen ervaren, kon je er geen hand voor ogen zien. De universiteit zelf zat echter keurig in elkaar, en het personeel bijzonder internationaal en vriendelijk. Omdat Sjors een beetje bezig was en ik me begon te vervelen, besloot ik nog vòòr de laatste bus van 10:30 naar het hostel te gaan. Aldaar ontmoette ik Ludger. Ik zou graag zeggen dat hij aardig was, maar het betrof een Duitser. Impulsief als de aard van mijn beestje dikwijls beschreven wordt, stelde ik voor om naar de nabijgelegen warme bron, de Takegawara Onsen te gaan. We hebben een zandbad genomen en even in het water gelegen. In het zandbad zweette ik als een dolle, en omdat ik tot mijn hoofd was ingegraven was dit niet bijzonder comfortabel. Desalniettemin, een goede ervaring voor een aspirerend wereldburger als ik.

Toen ik terug in het hostel met mijn laptop in de common room zat, raakte ik in gesprek met de jongere van de twee voorgenoemde Russische broers, Vadim, één jaar jonger dan ik, die na even Engels te spreken ook Nederlands bleek te kunnen. Nu hij reeds twee jaar in Engeland studeerde, vond hij het geweldig weer eens een Nederlander te spreken na vijftien jaar in ons mistroostige grijze motregendal te hebben doorgebracht. Hij nodigde mij uit voor het eten, maar aangezien ik hen niet met mijn dierenliefde op wilde zadelen, weigerde ik aanvankelijk. Toen zijn twee jaar oudere broer Vladimir er later bij kwam en mij opnieuw uitnodigde, ging ik toch maar mee. Ze respecteerden mijn beesttechnische overtuigingen helemaal, wat een verademing was aangezien praktisch iedereen met wie ik omga mij tracht te bekeren.

Het eten was enorm gezellig en we konden heel makkelijk met elkaar praten. Hierna kwamen we nog een Amerikaan tegen die een vacht op zijn rug had, met wie we in het hostel gezellig heel wat glaasjes Shōchū hebben geheven. Eigenlijk was het vooral Vladimir die een serieus gesprek had, terwijl Vadim en ik een beetje in het rond zaten te gieren.

Dinsdag 16 september was een lange dag, in goede zin. Ondanks de aankomende tyfoon was het weer bijzonder goed en bij het station hadden ik, Sjors en uitwisselingsvriendin Haruna afgesproken om door laatstgenoemde door Beppu te worden rondgeleid. Samen met een vriend kwamen we ook onze jaargenoot Steven nog tegen, en na enkele omzwervingen gingen we naar een karaokebar waar we samen met een stel Thaise vriendinnen van Haruna op een fantastische aurale excursie gingen. Na een uur of vijf zangplezier was het wel mooi geweest. Na het eten begaf ik mij terug naar het Guesthouse.

‘s Avonds kwamen Vadim, Vladimir, Ludger en nieuwelingen uit Australië; James en Sarah binnen. Zoals het tenminste Russen en Duitsers betaamt, werd de jacht naar alcohol collectief geopend, maar mijn schuld was het uiteraard niet. In de konbini werden we aangesproken door een ware ‘putter van een Japanner, welke door zijn leeftijd bijna volledig de grond in was gegroeid. De sake gierde zo te zien door zijn aderen, wat een mooi gesprek opleverde, zeker omdat iedereen ongeveer twee keer zo groot was als hij. Na het met de aangeschafte Shōchū wederom bijzonder gezellig te hebben gemaakt, wilde Feistesvärchen Ludger naar een club. In al onze joligheid liepen we de grootste bar van Beppu binnen, de World Sports Bar, waar ongeveer zeven stuks buitenlands uitschot aanwezig was. Ons niet beseffende wat voor gehucht Beppu daadwerkelijk was, probeerden we een grotere conglomeratie mensenvlees te vinden. Na twintig meter te hebben gelopen gaven we de hoop op en gingen we de bar/club ‘68’ (69 was te stout) binnen. Na een poosje kwam de hele bende van de vorige bar naar ons toe. Ik heb met veel mensen gepraat en het was echt een supergezellige avond, al heb ik volgens mij veel te veel geld uitgegeven. Het was waarlijk alsof ik vrienden had. Vladimir kwam volgens mij op een gegeven moment in aanraking met een Afrikaan en de rassenstrijd kon op het nippertje afgewend worden.

Terug op het hoofdkwartier had iedereen honger. Gelukkig kwam Andy binnen, die volgens hemzelf gevochten had, en volgens de rest op zijn bek was gegaan. Na geïrrittteerd te zijn geraakt door de verhalen van Japanse liefdesoverwinningen door deze kale, uitgemergelde, bezitter van een geenszins vleiend gelaat, vroeg Sarah hem of hij ons met zijn grenzeloze kennis van Japan ons niet naar een restaurant kon leiden. Naar eigen zeggen was dit geen probleem. Vervolgens zouden we om de een of andere reden ook maar weer naar Takegawara Onsen gaan. Nu was onze groep nog steeds tamelijk beneveld toen we om zeven uur ’s ochtends weer op straat stonden, maar Andy leek ongeveer twee keer zoveel op te hebben. Zwalkend vroeg hij aan enkele voorbijgangers in zijn meest onbeleefde, beaccenteerde Japans waar dat restaurant dan wel (of niet) was. Ik moest Vadim een beetje teleurstellen toen deze vroeg of Andy’s Japans vet goed was. Uiteindelijk stopten we bij een konbini. De groep besloot dat hij naar huis gebracht moest worden. Andy viel in slaap op de stoeprand.

Ludger en Sarah escorteerden hem naar huis. Ik, Vad, Vlad en Bill gingen door. Staande voor Takegawara besloot James de aanblik van onze getrainde bodies niet te kunnen verdragen. Hij keerde terug na zo dichtbij te zijn gekomen. Deze keer gingen we in het hoofdbad. De hitte was onverdraaglijk, het was hel op aarde. Omdat iedereen toch zijn status als bickel moest bewijzen, opnieuw toen Ludger later binnenkwam, bleef men er ongeoorloofd lang inzitten om uiteindelijk als kreefthybride het bad uit te stuiven. Thuis sprak ik met de Sovjets af om na drie uur slapen naar de nabijgelegen stad Yufuin te gaan.

Omdat ik naar bed ben geweest, was het toen ik 2,5 uur later wakker werd officiëel de volgende dag. Ludger was min of meer met de noorderzon vertrokken nadat ik niet doorhad dat hij me gedag zei toen ik half in slaap rakende was. Op de 17e van september gingen we met de trein naar Yufuin. Na twee dagen achter elkaar stevig te hebben getankt, iets wat mijn lichaam niet bepaald gewend is, was ik nog enorm wazig. Vladimir voelde zich goed, maar Vadim zat de halve dag nog te giechelen, gare verhalen te vertellen en loze redevoeringen te houden. Na volgens mij ongeveer een uur later in Yufuin te zijn aangekomen was de lucht grijs en regende het zachtjes. De stad ademde echter traditioneel Japanse sfeer, en het was prachtig.

Het doel van de dag was het beklimmen van de hoogste berg, wat volgens de Lonely Planet in anderhalf uur te doen zou moeten zijn. Dit bleek een grove leugen te zijn toen we na een half uur eenmaal bij de berg zelve aankwamen, dit een monster bleek te zijn en de bus noodzakelijk was. We keerden om, en besloten naar een meer te lopen wat volgens de kaart in de buurt zou moeten zijn. Na enig rondgevraag, kwamen we aan. Het was een geweldig mooi beeld. Ik heb enkele foto’s afgedrukt, check het uit.

Na half om het meer heen te zijn gelopen, kwamen we uit bij een openlucht-onsen die uitkeek over het meer. We traden binnen in de omkleedruimte die in ongeveer gelijke mate over het meer uitkeek, om ons in een enigszins beschut hokje uit te kleden en gehurkt naar het water te sluipen. In het water zat in een hoekje enkel één oude Japanse man. Het water was op de perfecte temperatuur, het uitzicht zoals mijn geestesoog het vaak geschetst had, de regen viel zachtjes op mijn gezicht. Het was perfect, we waren erg tevreden met zijn drieën. Toen Vadim en ik af en toe over de rand keken, trokken we nogal wat bekijks, dus hebben we vrolijk teruggezwaaid. Ik raakte nog in gesprek met de oude Japanner, welke me in binnensmonds, half onverstaanbaar, moeilijk Japans hoe het water uit de bergen naar dit bad stroomde. Vladimir was al wat eerder het bad uitgegaan om foto’s maken, en de meeste die ik hier bij heb staan zijn dan ook van hem. Ik en Vadim kwamen er uiteindelijk na ongeveer twee uur uit en hebben bij gebrek aan handdoek daarna in een hoekje op zitten drogen, waarbij ik het Japanse schriftsysteem een beetje probeerde uit te leggen. Wat ik enorm bewonderde, is dat de broers voor hun drie weken in Japan echt hun best hadden gedaan zoveel mogelijk uitdrukkingen te leren en te gebruiken. Het toonde echt interesse in het land en ze probeerden het uiterste uit hun reis te halen.

Op de terugweg kochten we wat te eten, mijn portie zonder vlees en vis na het concept vegetariër met veel moeite te hebben uitgelegd, en aten we het op in de buurt van een tankstation waar het naar urine rook. Na een omweg te hebben gemaakt, stonden we weer op het station. Een insect dat op zijn rug lag, werd overeind geholpen, maar bleek niet meer te kunnen vliegen :( In de trein viel Vadim eerst in slaap, waarna ik hem volgde nadat ik Tokyo-tips van Vladimir had genoteerd.

Omdat dit de derde en laatste dag van voormalig communisme in Beppu was, wilde Vadim nog wat doen. Eerst gingen we op zoek naar een restaurant, maar toen niets aan de wensen voldeed, wilde Vadim naar een bar waar de uitwisselingsstudenten van APU zouden zitten. Vladimir voelde jammer genoeg dat zijn lichaam het niet meer zou trekken als hij de volgende dag in Kyoto zou moeten rondlopen, en nam afscheid. Ik ging met Vadim naar de World Sports Bar, waar we nog een gezellige avond hebben gehad met de studenten die hun studie op het eerste gezicht iets minder serieus lijken te nemen. Toen het grootste gedeelte van de studenten de taxi in werd gehezen, liepen Vadim en ik nog even met de overblijfselen mee om een laatste bar in te gaan. Vadim liet zich nog één keer gelden. Toen we thuis rond vier/vijf uur thuis waren hebben we nog even door het internet gedoold, om daarna emotioneel afscheid te nemen.

Hoe graag ik ook wilde, op 18 september kon ik nauwelijks uitslapen omdat ik met Sjors en Haruna had afgesproken. We hebben door het You Me Town-winkelcentrum gelopen, waar ik me niet optimaal voelde. In dergelijk gezelschap valt de gezelligheid echter niet buiten de deur te houden, dus was het toch nog leuk. Tegen de avond besloten we elkaar al vaarwel te zeggen, en ik verheugde me op een rustige avond. ’s Avonds kwam ik in het hostel de Japanse Aya tegen die op doorreis was, en een andere jongen die misschien Richard heette, maar ik weet het eigenlijk niet meer en ik weet hoe dit klinkt. Hij kwam wel uit Engeland. Met hen heb ik ’s avonds door Beppu gelopen om noodgedwongen één (smerig) glas te heffen in de Beppu Tower. Na nog wat langer te hebben rondgelopen heb ik in het hostel nog een poos met Aya Japans kunnen praten, al wilde zij ook vaak haar bovengemiddelde, doch immer nauwelijks verstaanbare Engels oefenen.

Na weer laat naar bed te zijn gegaan en een gat in de dag te hebben geslapen, ging ik na een eenzame wandeling door Beppu samen met Haruna de berg van de universiteit op. Nu de boel was opgeklaard zag alles er een stuk beter uit. Een stuk beter dan Nagasaki Daigaku (universiteit) in ieder geval, maar daar kom ik over een maand wel aan toe. We overvielen Sjors in zijn kamer, waar hij met mijn vervangers (meervoud uiteraard) de film Superbad zat te kijken. Na afloop droop de rest af, en hebben we al banjerend staan lopen wandelen over de berg. Na Haruna half te laten geloven dat er naast apen ook beren op de berg wonen, joegen we haar op de terugweg de berg af door onze beste zombieïmpressie te doen.

De 20e zouden we naar Takasakiyama gaan, om eerst een apenberg te bezichtigen en daarna naar een het tegenovergelegen aquarium te gaan. Sjors’ nieuwe vriend en medevegetariër Marcello had ik al eerder ontmoet en zou ook meegaan, wat niet erg was voor de raciale diversiteit (Uruguay) en ook niet anderzijds, daar hij een zachtaardige ziel was. De apenbende was een dolle boel. Toen etenstijd aanbrak stoven ze tussen je benen door, en als je ze wilde laten poseren kon je ‘oi!’ naar ze roepen om de aandacht te trekken.

Het aquarium was ook leuk, al zaten sommige dieren wel in heel kleine hokjes :( Er waren ook pinguïns! De walrus was zacht, de gefascineerde Japanse kindjes om dood te aaien. Haruna bleek even mededogeloos als elke andere Japanner, en vertelde zo vrolijk als alleen zij dat kan hoe alle dieren die er niet schattig waren vast enorm lekker zouden smaken. Na een zeehondje ingedrukt te hebben, stapten we in de bus naar Beppu. Na aankomst zijn we nog aan de karaoke gegaan, maar het geluid was vrij bagger. Met mijn Axl Rose-imitatie heb ik de mensen nog kunnen laten lachen.

's Avonds kwam ik in gesprek met twee Japanners, nadat één van hen me had lopen fotograferen terwijl ik met mijn laptop bezig was, omdat hij me tof vond. Ik vertrouwde het niet helemaal en snapte het nog minder, maar bij het doorvragen waar deze foto's voor waren, werd het onderwerp zo vaak veranderd dat ik het maar op heb gegeven. Ik had me geloof ik niet geschoren, dus het zou me niet verbazen als ik binnenkort op de cover van Monobrow Monthly sta. Het bleken uiteindelijk twee hele grappige gasten te zijn, en ze hebben me verschillende Japanse uitspraken geleerd die zonder twijfel zouden resulteren in luid gelach, alsmede een hele waslijst aan nieuwe woorden, waaronder de Japanse versies van 'ochtendhaar', 'kater' en 'nipple slip'.

De volgende dag kwam Haruna eerst langs Beppu Guesthouse, waar ze me heeft geholpen de tickets voor de shinkansen naar Tokyo te kopen. Oh nee, dat was een andere dag, maar ik kan het niet meer plaatsen. Ik ontmoette Haruna namelijk op een station vlak bij haar huis, waar ik mezelf onnodig voor schut zette door buskaartjes bij de treinkaartjesautomaat proberen te kopen. Dat ik al dagen met de bus had gereisd en elke keer na afloop van de rit geld in een bakje had gemikt, was ik even vergeten. Op de berg hebben we gezellig gehangen met Sjors, Marcello, Vietnamees Anh, Yank Max, en nog wat mensen die niet zoveel zeiden. We zwierven wat over en rond de campus, en hebben nog enkele mooie uitkijkplekken over Beppu gevonden, waar ik met Marcello een diep gesprek heb gevoerd. Het was een mooie, relaxte avond.

Op de 22e begon mijn vertrek naar Tokyo wel heel dichtbij te komen, en Sjors, Haruna en ik besloten naar één van Beppu’s hoofdattracties te gaan; de zogeheten jigoku (hellen). Dit waren zeven onsen met allemaal een specifieke eigenschap, verenigd in het feit dat het vlees van je botten zou branden, mocht je er in stappen. De bronnen waren stuk voor stuk zeer mooi, maar mijn stemming daalde een beetje tegen het einde. Ik weet niet zeker waar het mee te maken had, maar dat bij één van de onsen men blijkbaar vond dat er ook wat dieren in bizar kleine leefomgevingen aan moesten worden toegevoegd, zal niet geholpen hebben. Na het avondeten gingen we vrij vroeg op huis aan. In het hostel ontmoette ik Takako, die (jammer genoeg) vrij bedreven in Engels bleek. De volgende dag zouden we met een aantal mensen aan de karaoke gaan, waar ik haar ook voor uitnodigde.

Op mijn laatste volledige dag in Beppu namen we samen de bus naar een station nabij de karaokebar, waar we werden opgewacht door Sjors, Haruna, Marcello, de Japanner Mikkun (echte naam ben ik vergeten, Nederlandse nickname: Vlees). Mikkun bleek enorm goed in het zingen van Mr. Children nummers, zelf heb ik te veel gezongen. Mijn versie van ‘I Believe in a Thing Called Love’ van The Darkness viel in de smaak, en bij mijn vertolking van enkele L’arc~en~Ciel nummers werd ik geprezen, wat voor mij natuurlijk het beste compliment is wat ik kan krijgen. Sjors zong als vanouds een goede Frank Sinatra en Haruna kon er ook wat van bij enkele Mononoke Hime en Enka-nummers. Marcello en Takako deden ook hun best.

Gezien het mijn laatste dag in Beppu was, moest deze tot in den treure gerekt worden. We stapten rond een uur of half acht een izakaya binnen. In Izakaya (schuingedrukt) kan men zowel eten als drinken, wat een recept voor succes bleek. Sjors en Marcello herinnerden zich na een aantal drankjes dat ze de volgende dag een gezondheidsonderzoek hadden, maar ze waren nu toch al bezig. Het was enorm gezellig, vooral Sjors, ik en Marcello hebben ons van onze kinderachtigste kant laten zien door met objecten van variërende grootte te gooien. Sjors spuugde bijna een ijsblokje in mijn maag.

De laatste bus naar APU gaat op zijn laatst om half elf, dus moest er toch een halt aan alle vreugde worden geroepen. Sjors zou de volgende dag in verband met het onderzoek niet naar beneden kunnen komen, dus moest er op de halte afscheid na bijna een volledige maand reisplezier afscheid worden genomen. Het was het einde van een tijdperk, we hebben het samen echt geweldig gehad. Gelukkig is Beppu niet al te ver. Van Marcello kreeg ik ook een knuffel, en hem zoek ik ook zeker weer op als ik weer naar Beppu kom. Met Takako heb ik door Beppu gewandeld en eindelijk de voertaal definitief naar Japans weten te doen doorslaan. Het was een mooie avond en een goede afsluiter van mijn tijd in Beppu, al had ik best langer kunnen blijven.
Op de ochtend van de 24e ontmoette ik Haruna op Beppu Eki (station). Ze had nog een chocoladesouvenir gekocht wat ik samen met Milan, Natsumi en Yoko in Tokyo op zou moeten eten. Wat een droppie is het toch ook. Omdat ze mij niet in staat achtte zelf naar het goede perron te lopen, werd ik na het kopen van mijn eigen souvenirs voor de Tokyoïeten naar boven begeleid. We zeiden elkaar gedag en ik stapte de trein naar Kokura in, waar ik de shinkansen in zou stappen. Na een reis van ongeveer zeven uur zou ik aankomen in Shinjuku, Tokyo, waar Milan mij op zou wachten.

Spoedig

2008-10-03T06:44:00.001-07:00

Ik heb eindelijk Word op mijn laptop, dus ik kan aan mijn verslag gaan werken. Op dit moment zit ik in een openbare pret-met-internetkamer op de begane grond van mijn flat in Nagasaki, waar te veel Chinezen zitten te Warcraften enzo. Hopelijk morgen meer.

UPDATE. Ik bedoelde overmorgen, dus morgen vanaf vandaag, want vandaag lukt het niet allemaal, dus morgen. Nu is er in mijn flat een introductiefeest. Hier, heb nog een foto voor die kop van je:

Burp.

2008-09-22T04:32:00.000-07:00

Hal' ende 'lo. Ik zit een beetje tegen mijn dijk van een verslag op te hikken. Ik dacht vandaag alles te gaan schrijven, maar ik ben nu eigenlijk te moe. Ik denk dat het er morgen waarlijk van gaat komen, de dag voor mijn vertrek naar Tokyo.

Beppu is tot nu toe heel vet. Ik heb veel toffe mensen ontmoet in het hostel, met als hoogtepunt twee Nederlandse Russen waar ik veel mee heb rondgehangen. Hierover morgen hopelijk meer.

Om jullie niet met geheel lege handen naar huis te sturen, is hier alvast een voorproefje op de geweldige campus van de Asian Pacific University, waar Sjors het komende jaar zal studeren. Op mistige dagen, en die schijnen talrijk te zijn, is het een ware spookstad. Ik heb mijn best gedaan de sfeer zo goed mogelijk te preserveren door middel van digitale videoöpname. Een vrij geavanceerd middel, zult u wellicht denken, maar met haar als het mijne ben je de meeste mensen sowieso een stapje voor.

Mutantenhanden en het dak van het Seoul Museum of Art

2008-09-11T11:21:00.001-07:00

Direct na het typen van het vorige verslag, sloot ik mijn laptop af en deed het grote licht aan, om tot de ontdekking te komen dat mijn handen onder de bruine vlekken zaten. Na twee keer het vermeende appelvocht eraf te hebben geprobeerd te wassen, heb ik mij toch zeker vijftien seconden afgevraagd hoe ik zo stom kon zijn geen huidkankervaccinatie te nemen. Dat was een kortstondig lijden, en internet zei dat dergelijke vlekken veroorzaakt konden worden door: a) zonneschade, b) het mixen van verschillende fruitvochten, c) iets anders, potentioneel serieus, en d) tachtig jaar oud zijn. Optie b) leek mij het meest logisch, gezien de enorme zak fruit die ik in de koelkast had gedouwd. Het vooruitzicht dat de vlekken maanden zouden blijven zitten, was nogal zuur.

Voordat ik tot deze opsomming kwam, had ik inmiddels een poosje op internet zitten harken, en de de klok sprak half zeven 's ochtends. Na snel Sjors en Myung een email gestuurd te hebben, ben ik maar naar bed gegaan. De volgende ochtend werd ik meteen door Myung wakker gebeld. Met vijf uur slaap kleedde ik mij aan om vroeg in de middag bij de apotheek langs te gaan. De woordenwisseling was hier niets minder dan een enerverend lexicaal spektakel: "heb je chemicaliën aangeraakt?" vroeg de meneer, "Neen." antwoordde ik, "Ga dan maar naar de dokter." sloot de wijsgeer af. Na in een soort van maid café zonder persoonlijke bediening te zijn aangeschoven, werd er in overleg met moeders besloten maar een paar dagen af te wachten. Het heeft uiteindelijk inderdaad een paar dagen geduurd, maar tegen de middag was vandaag alles weg. Hè gelukkig.

In het café troffen we nog een vriend van Myung die ons vertelde over zijn ervaringen in het Amerikaanse leger, wat grappig was om uit de mond van een mager, bijna iel mannetje te horen komen. Hij nam ook nog een foto van ons met twee leden van de bediening, maar omdat daar mijn slaaptekort iets te goed aan is af te lezen, houd ik deze achter. Vanuit het café liepen we naar een izakaya om Japans te eten. Er werkten Chinezen en het zag er onhygiënisch uit; ik wilde weg. Na het avondeten gingen we na een ijsje terug naar huis.

Na rond twee uur 's nachts onder de wol te zijn gedoken, werd ik gisteren om drie uur 's middags wakker. Ik voelde me fris en fruitig, en gelukkig maar, want deze dag zou ik de klus helemaal alleen moeten klaren. In overleg hadden Sjors en Myung een dag met zijn tweeën, waarover ik mij al verbaasd had dat deze tot op dit moment was uitgebleven. Ik besloot het rustig aan te doen en voor de derde keer naar Myungdong te gaan. Na in Sinchon mijn portemonnee op te waarderen en levensmiddelen te hamsteren bij de 7-Eleven, leefde ik helemaal op van de aandacht in de metro en liep vervolgens een gelukkig joch door de hoofdstraat van het winkeldistrict. Het was eigenlijk een heerlijk gevoel om een dag alleen rond te lopen, want ik was het de hele tijd met mezelf eens. Ik voelde me helemaal baas over eigen lichaam.

Ik kocht postzegels voor kaarten die ik nog steeds moet schrijven bij het postkantoor waar ik toevallig in één keer naar toe was gelopen, om daarna kort zittend van de ondergaande zon te genieten. Eén en al verruking en extase dus.

Toch voelde ik het jeuken in mijn benen, wat dit maal tot mijn vreugd niet de inleiding tot een jichtaanval was. Zie je die horizon in de eerste foto van bovenstaande serie? Ja? Nou, die moest dus potverdorie verbreed worden! Eerder was ik toevallig op mijn huidige locatie aangekomen na een bordje naar de 'Temple of Heaven' opgemerkt te hebben. Met het gevoel voor richting van zongedroogd zeewier zette ik mijn queeste voort. Terwijl ik een klein zijpaadje insloeg naast het tempelcomplex dat Sjors en ik eerder hadden bezocht, kreeg ik plots het gevoel dat ik ergens een degelijk uitzicht wilde hebben; iets als een hoog restaurant. Terwijl ik het kleine weggetje afliep, waar ik betwijfelde iets te zullen vinden, kwam deze gedachte op een zijspoor.

Ineens bevond ik mij voor de ingang van het Seoul Museum of Art. Nu ik er toch al was, kon ik net zo goed naar binnen gaan. In mijn aansluitende realisatie en zelfwalging dat ik geheel op eigen wilskracht een museum zou binnentreden, besloot ik pontificaal de deur uit te stormen als de entreeprijs te hoog bleek te zijn.

Nadat een oud vrouwtje me de weg naar de ticketbalie wees, zei de aldaar aanwezige madam dat het vandaag gratis was. Ik was dus verdoemd tot blijven, maar meer dan dat werd mijn aandacht getrokken door het donkere trappenhuis aan het eind van de gang. In de souvenirwinkel werd op mijn passeren geen acht geslagen, dus ik huppelde met viriele tred verder. Op de trap kwam het goed uit dat langs de banieren buiten de ramen het filterende licht de trap nog ruim bijschenen, want anders was het pikdonker geweest. De terugweg beloofde leuk te worden, al dacht ik daar op dat moment niet aan.

Eenmaal boven stond tot mijn verrassing en vreugde de glazen deur naar het dak ook gewoon open, terwijl er in de verste verte niemand te bekennen was. Lopend over het dak begon het vrij duidelijk te worden dat het niet de bedoeling kon zijn geweest dat ik hier was, maar ik had al te lang geen dak meer beklommen met middelbare school bloedhomie Victor. Het leek me een goed idee om de tour vast te leggen op video. Hieronder heb ik een filmpje van mijn reis door het museum bijgevoegd, beginnend op het dak. Om eerlijk te zijn was het allemaal niet bijzonder moeilijk, wat in de context waar ik mij in bevond maar beter was, maar er zitten een paar fijne momenten in. Ik snap dat de feedback op deze onderneming niet bepaald unaniem positief zal zijn, maar voor zover de situatie dat toestond heb ik mij verantwoordelijk gedragen en niet de puntjes opgezocht zoals ik dat op de middelbare school wel eens deed.

Toen ik via een andere ingang wederom voet zette binnen het museum, had er nog steeds niemand aandacht voor mij. Iedereen scheen druk bezig te zijn met het voorbereiden van een evenement, wat mij ongestoord liet rondkijken. Uiteindelijk mocht ik bij de hoofdingang de repetitie van een balletvoorstelling met aparte soundtrack aanschouwen, wat geen straf was. Toen ik het museum verliet was het donker.

De video is in ieder geval de moeite waard, al is het alleen al om het horen van mijn hitsige gehijg, het zelfvoldane zuchtje bij het binnentreden van het museum, en de rest van de enigszins bizarre tocht door de kunsthallen. Als toevoeging maakte ik ook nog enkele foto's. De zelfontspanner op mijn camera is mij een eigentijds mysterie, dus vergeef de benevelde blik in mijn ogen.

Na mijn afscheid aan het Museum of Art wilde ik het eerder bezochte paleis van onbekende functie bezoeken. Ik besloot snel eten in mijn wangzakken (tas) te proppen bij de Dunkin' Donuts, al had ik helemaal geen trek in de zoveelste bagel van de week, om één minuut te laat te komen. Iets over acht at ik de maaltijd op een grasveld op, waar een dansvoorstelling plaatsvond met begeleidende muziek die bijkans nog minder toepasselijk was dan die in het museum.

Ik vervolgde mijn reis, en zoals ik eigenlijk de hele dag al onbewust precies goed was gelopen, kwam ik nu bij de Cheonggye Stream uit. Ik ben gemoedelijk langs de stroom getrippeld om bij het uiteinde te gaan zitten, alwaar ik werd aangesproken door een goed Engelsbespraakte Koreaan om een foto van hem en zijn vrouw te maken. Het was mij al duidelijk dat Cheonggye voornamelijk een plaats voor koppels was, en mijn dankbare medemens verbaasde zich er dan ook over dat ik alleen was. De stemming zakte tot een dieptepunt, en in een hybride golf van zelfmedelijden en een vloek naar hogere regionen heb ik precies 2,7 seconden keihard staan grienen als een vrouw.

Dat luchtte op. Na het snot van mijn schoeisel te hebben geveegd, liep ik over de weg langs de stroom terug naar de bewoonde wereld. Na een poosje bevond ik mij weer in de drukke winkelstraten van het centrum van Myungdong. Zoals de meeste winkels in Seoul was alles rond negen uur nog geopend. Na een zijstraat te zijn ingeslagen, kwam ik voor de derde keer langs een kraampje van de traditioneel Koreaanse snack Kkultarae. Het was de tweede keer dat ik dezelfde verkopers trof, en zoals ik al wist waren dit supervrienden. Bij mijn eerste wandeling door Myungdong hadden zij met half-Koreaans/half-Engelse uitleg de snack live in de studio bereid, waarop zij deze keer het Engels voor Japans hadden ingeruild voor de aanwezige toeristen. Blijkbaar wist de uiteenzetting van hoe Kkultarae heerlijk en een perfect souvenir is, en het hart van onze chefs gepijnigd werd door het feit dat de Japanners het nog nooit geprobeerd hadden niet te boeien, want de asociale rijstvreters zeiden aan de show genoeg te hebben en liepen door zonder iets te kopen. Die ene was nog dik ook.

Zelf plaatste ik mijn bestelling in het Japans, waarop ze vroegen of ik ook Koreaans kon. Dit was jammer genoeg niet zo, echter ze waren net zo blij hun conserveringstips in het Engels te delen. Dat was niet nodig want tegen het eind van de avond had ik de doos al op.

Ik was de hele dag al in een bijzonder goede stemming, zeker na het museum. Op de terugweg besloot ik een halte eerder uit te stappen op Ehwa Women's University. Als onwetend buitenlander maakte het vast niet uit als ik 's nachts een afsnijroute over het universiteitsterrein nam. Er was bijna niemand en er liep nog wat ander mannelijk volk rond, dus ik zat goed. Verschillende insecten lieten zich luid horen, en zo liep ik met een zeer tevreden gevoel naar huis.

Voor aankomst ging ik nog even bij de 7-Eleven langs om water te kopen, waarop ik door dezelfde winkelier werd geholpen als 's ochtends. Hij vroeg Yank, ik zei Nederlands, hij brabbelde iets Nederlands wat ik vergeet, we lachten om de complete cirkel die de dag had gemaakt, we sloten af met een intense liplock.

Sjors en ik hebben het vandaag rustig aangedaan in Hongdae. Deze buurt lag één stop van Sinchon vandaan en bleek een iets alternatievere buurt te zijn qua kledingsstijl en volk. We zijn rustig door woonwijken heen gelopen om op een terras wafels te duwen en naar mensen te kijken. Er liepen wat Aziatische hiphopschurkjes langs, wat een vreemd gezicht was. Het was gezellig. 's Avonds hebben we gegeten met Ahyoung en een andere vriendin die ik nog niet eerder had gezien. Het was een prettig afscheidsdiner.

Ik zit nog enkele dagen in Korea en ga bijna naar Japan. Ik vind het fijn om hier nog een paar dagen rond te kunnen struinen, maar ik heb ook heel veel zin in Japan. Qua gevoel zit ik precies goed, waar ik heel tevreden over ben. Het duurde wat lang om dit verslag te schrijven, ik ga slapen. Bedankt voor het lezen, ik hoop dat het met jullie net zo goed gaat als met mij. <3

Daejeon en Lotte World

2008-09-08T07:10:00.000-07:00

Nou hèhè, dat waren me de dagjes wel. Op dit moment zit ik thuis op mijn bed met een dronken, vermoedelijk zwangere vrouw met een ooglap, een koffer vol babylichamen, en een long minder. Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen? Ons verhaal, al hebben jullie er eigenlijk bar weinig mee te maken, begint op de ochtend van afgelopen vrijdag.

's Ochtends vertrokken Myung, Sjors en ik naar Seoul Central Station. Aldaar stapten we op de KTX-trein, welke als waardig equivalent van de TGV met een snelheid van ongeveer 300 km/h door bergen en dalen zou jakkeren. Na iets minder dan een uur waren wij reeds in Myungs geboorteplaats Daejeon.

Na aankomst op het station van Daejeon, waar we meteen al heel verwilderde blikken op ons gericht kregen, namen we een taxi naar het appartement van Myungs familie. Over het openbaar vervoer gesproken, iets wat ik nog niet eerder heb genoemd, is dat praktisch alles behalve de trein gokken met je leven is. Vooral de taxi's rijden asociaal, snel, roekeloos en je wordt vreemd aangekeken als je je gordel omdoet. Dat doet niemand hier namelijk. Bij de eerste de beste verkeersdrempel ramde ik bijna mijn hoofd in het plafond, waarna ik besloot wat meer onderuit gezakt te gaan zitten.

Ik was een beetje nerveus om zomaar een Koreaans huishouden binnen te treden, maar zoals Sjors mij ook herinnerde, ben ik zowel met hem als Myung bevriend, dus zo vreemd was het niet. Myungs moeder was dolenthousiast ons te ontvangen, en probeerde ons meteen zo veel mogelijk voedsel toe te stoppen. Dit was een patroon dat tot het vertrek aanhield. Via het zusje van Myung was doorgegeven dat ik van appels en wortels hield, wat ik vrij bizar vond, want van het doorspelen van deze informatie herinnerde ik mij niets. Deze fruitige goedheden waren dus ruimschoots in huis gehaald.

Na dapper te hebben gestreden, kregen we lang niet alles op. Dit was gelukkig niet erg, want de rest zou later nog opgevoerd worden. Dat kwam goed uit, want anders had ik vast niet naar Nagasaki gemogen. We hebben even door Daejeon gewandeld, wat opzich niet heel bijzonder was. Het was wel lekker rustig, ook al betrof het toch een vrij grote stad. Wat nog wel wat extremer was dan in Seoul, is dat hier in veel gevallen de mensen de schrik om het hart sloeg als Sjors en ik ineens vrij blank liepen te flaneren over de boulevard, om alles waar men ooit in geloofd had te laten tuimelen. Myung leidde ons bij broodsnackbar Rotiboy naar binnen. Het gerezen bammetje zoute boter dat ik hier verorberde was niet te versmaden.

Het was tijd voor het avondeten, en er stond een Goddeloze hoeveelheid eten op tafel. Myungs moeder was erg zenuwachtig over de vraag of zij wel aan de wensen van de buitenlanders kon voldoen. Daar slaagde ze ruimschoots in, en ook al bleef de helft tot nader order staan, aan het eind van de maaltijd was ze tevreden. We ontmoetten later op de avond in de stad nog een vriendin van Myung, waarmee we in een restaurant gingen zitten. Ondertussen merkte Sjors op dat er in het café aan de overkant een Amerikaan met pure moordlust naar ons aan het kijken was. Na finaal stuk te zijn gegaan om het malle gezicht van dit individu, hebben verder geen last meer van hem gehad.

Later op de avond kwamen Myungs vader, broer en zus thuis. De laatste twee had ik in Nederland al gezien, maar de vader bleek een onwaarschijnlijke held te zijn. Hij wilde zijn bedrijf uitbreiden in Japan en leert daarom wat Japans. Onder het genot van een bak fruit vuurde hij af en toe wat mixtapes van zinnen van gebroken Japans én Engels op ons af. Het was een leuke afsluiting van de avond geweest, als ik later niet de halve familie had weten te shockeren door in mijn handdoek de douche uit te lopen, toen iedereen al lang in bed had moeten liggen.

Zaterdag controleerde ik 's ochtends eerst of er daadwerkelijk Starcraft op de Koreaanse tv te zien was. Dit bleek inderdaad zo te zijn; niet altijd, maar soms ook op twee kanalen tegelijk. Rond 12:00 uur vertrokken we naar het voormalig zomerverblijf van een aantal Koreaanse oudpresidenten.

Gelegen in de Daecheongho-regio, jawel, was deze residentie na het uitzuigen van de burgers ergens rond 1988 gecreëerd door de contemporaire president-dictator. Na door de busrit heen geslapen te zijn, welke met een rotvaart langs kliffen schijnt te zijn gestuifd, kwamen we aan op het terrein. We liepen het huis binnen, waar ik jammer genoeg geen foto's mocht maken. Alles zag er in ieder geval keurig uit, complimenten aan de schoonmakers. Na het huis doorlopen te hebben, schuifelden we door een hal waar de recente presidenten van Zuid-Korea uit werden gelicht.

Maar nu even serieus: lekker belangrijk. Waar iedereen natuurlijk voor kwam, is om te horen hoe het nu echt zat met het Japans/Koreaanse twisteiland Takeshima/Dokdo. Het is mij opgevallen dat de territoriale strijd rond dit eiland een hot topic is tussen de twee buurlanden. In de Naman Tower vertelde Eunhye me bijvoorbeeld dat ze Japanners haatte alvorens haar bezoek aan Nederland, met als grote reden dat zij Dokdo hadden gestolen. "Boeiend," dacht ik, "jullie zien er toch allemaal hetzelfde uit." Enfin, ik besloot de situatie toch maar even uit te leggen. Dit was een bijzondere opgave, aangezien ik er zowel niets van weet als dat ik de voorkeur heb de hele kwestie als een heerlijk frisse wind van nijd met een glimlach langs mij heen te laten waaien.

Buiten wachtte ons de rest van het terrein, en we besloten even af te koelen op een uitkijkpunt in de hoogst begaanbare plek van het complex. Het uitzicht was prachtig, en veroorzaakte de volgende overdaad aan beeldmateriaal.

Het meeste was inmiddels bezichtigd, en we bewogen ons langzaam over de verschillende paadjes terug naar de bus. Ook al hadden we betrekkelijk snel alles gezien, was het uitstapje zeer de moeite waard, zowel vanwege de locatie als de geschiedenis die enigszins tot leven kwam bij het doorlopen van het statige huis.

's Avonds hebben we kort Daejeon aangedaan en wederom bij Rotiboy gegeten. Ik wens deze vrolijke vrijbuiters al het succes van de wereld, want hun broodjes zijn hemels. Zondag zouden we al vroeg vertrekken, maar omdat dit voor Sjors de laatste dag was dat hij bij zijn schoonfamilie kon zijn, werd de dag nog wat opgerekt. Uiteindelijk hebben we met de hele familie de dag afgesloten met een bak fruit.

Het was jammer dat we zondag alweer weg moesten, want de hele familie Jeon was enorm hartelijk. Tegen het eind van de ochtend werden we, voorzien van een Albert Heijn tas gevuld met vijf kilo fruit van moederlief, door vader Jeon naar het station gereden. Na aankomst in Seoul werd er weinig meer gedaan. Met een misplaatst gevoel van timing heb ik voor het eerst mijn koffer volledig uit- en mijn kamer opgeruimd. Vervolgens Indisch gegeten en gelachen om Bollywood muziekvideo's. Emails geschreven in de avond, en om 1:00 uur 's nachts water gekocht bij één van de vele convenience stores, omdat ik stierf van de dorst. Ik weet inmiddels redelijk mijn weg te vinden in Sinchon. Dat vind ik fijn, aangezien ik de eerste dagen dacht dat ik nooit iets zou kunnen vinden doordat ik Myung constant blind volgde.

Vandaag stond themapark Everland op de planning. Om 9:00 uur stonden Sjors en ik, blakend van zelfvertrouwen en energie, op het station van Sinchon, waar Ahyoung ons even later ophaalde. In de trein vertelde Ahyoung dat in onderling overleg met Eunbyul toch was gekozen voor pretpark Lotte World, bekend om haar homicidale attracties. Het speet haar dat ze dit niet eerder had meedegedeeld, maar ze overtuigde ons door te stellen dat vandaag niet de dag zou zijn dat er iets in elkaar dondert. Op het station nabij Lotte World troffen we Eunbyul en we ontbeten met patat. Na de maaltijd liepen we naar het park, wat een ingang op het station had. Let bij de foto's gaarne op het logo met het kasteel van Disney erop, wat een voorbode was voor het bij elkaar gejatte karakter van Lotte World.

We werden door de poortjes begeleid door een dame die eruit zag alsof ze nooit zin heeft gehad in haar werk, en ook nog eens een heerlijk hese prostitueestem had, waardoor Sjors en ik het al meteen naar onze zin hadden. Een groot deel van Lotte World is overdekt, maar na kort geposeerd te hebben voor een paar gravurefoto's besloten we eerst het openlucht gedeelte van het park te verkennen. Omdat het vandaag maandag is, was het bijzonder rustig. Er liepen wel veel middle- en high school leerlingen rond, waarvan enkelen zo nu en dan enthousiast naar Sjors en mij zwaaiden. Even later bleek de Schorsman van suiker te zijn gemaakt, en durfde dus niet in de meeste attracties. Bij het bootritje gaf hij een beetje over in zijn mond en liet hij net niet alles lopen. Ondertussen werden er flink veel foto's gemaakt, omdat dit de ideale locatie bleek om achterlijk uit de hoek te komen, waarop ik uiteraard meteen één van Mattias' weinige humorhoudingen aanneem.

Als Disney-connaisseur bij uitstek wist Sjors ongeveer elke attractie binnen het canon van Disney-parken te plaatsen. Het begon ook steeds meer op te vallen hoe goedkoop alles eruit zag. Met Ahyoung en Eunbyul ben ik in verschillende attracties geweest, met enkele ging Sjors zelfs mee. Nadat we gedrie in een wildwaterbaan waren geweest, merkte Ahyoung op dat men deze veranderd leek te hebben na 'het ongeluk', dus het was fijn dat ik dat even van tevoren wist.

Toen we met een magisch treintje via een monorail weer naar binnen waren gereden, vonden Ahyoung en Eunbyul een kraampje met knuffeloortjes. Ahyoung kocht voor iedereen oortjes, waardoor we nog net iets meer aangekeken werden. De nepheid van het park werd steeds duidelijker, en Sjors kon het niet laten onze Koreaanse metgezellen daarop te wijzen. Toch waren de 3D voorstellingen, acht- en waterbanen en Indiana Jones rip-off rit de moeite waard. Ik voelde me weer even twaalf, en dat is ook wat waard.

Om de één of andere niet te bevatten reden was er een Koreamuseum in Lotte World, welke wij als cultuurproevers natuurlijk aandeden. Het zat allemaal nog best goed in elkaar, en het was ook nog eens bizar lang. Er was veel te zien, maar het was jammer dat Sjors en ik beiden nauwelijks met Koreaanse geschiedenis bekend zijn. In onze tocht langs modellen, macquettes en miniaturen hebben we nog wel allemaal fantastische avonturen beleefd. Zo ging Sjors bijvoorbeeld op de foto met de Musketier, werd ik meerdere malen in het hart getroffen door dierenmishandeling en keurde Sjors de bezetting van Japan tijdens de Tweede Wereldoorlog goed, waarvoor hij gepast gestrafd werd. Ook waren er nog verschillende levensgrote poppen die de geschiedenis van Korea uit de doeken deden, terwijl zij zelf onwetend de nep- én vetheid van Lotte World prima uitdrukten.

Toen we eindelijk de uitgang wisten te ontwaren, streken we neer op een terras om het filmen van een goedkope dramaserie achter ons te zien plaatsvinden. Na een ijsje naar binnen te hebben geschoven was 'het' wel ongeveer mooi geweest. Ahyoung en Eunbyul hadden beiden avondcolleges, dus we gingen op huis aan. Ik zie ze denk ik nog één keer, want ik ga nu alweer snel naar Japan, wat best een vreemd/tof/jammer idee is. Lotte World was in ieder geval zo wreed als een tijger die een uitgehongerd Afrikaans dorp met ebola verscheurt.

Vanavond heb ik behalve het schrijven van dit epos niet veel uitgespookt. Hopelijk weet men mijn schrijfstijl nog steeds te waarderen. Ik ga binnenkort nog wel een keer iets doen en dan schrijf ik daar ook weer iets over.

Namsan Tower

2008-09-04T08:02:00.000-07:00

Gisteren wilden Sjors en ik proberen op eigen houtje terug te keren naar Myungdong, maar hebben het op station City Hall maar opgegeven met het excuus dat hier ook wel dingen te doen zouden zijn. Na aankomst slopen we door een stel grote poorten. Er zou een paleis te bezichtigen zijn, maar van wie of waarvan weet ik nog steeds niet precies.

De omgeving was mooi en het was heerlijk rustig, ook al zaten we midden in de stad. Op het terrein waren de aanwezige tempels leeg en er was niet zo bizar veel te zien. Toch, het was mooi weer, we hebben prettig gelopen en lang in de schaduw gezeten. Er waren ook nog wat groepjes kinderen, maar die sloegen op de vlucht toen Sjors ze vroeg of ze een snoepje wilden.

Tevreden dat we (per ongeluk) toch weer iets gezien hadden, schreden we voort de metro naar Sinchon in, om ons vervolgens naar Yonsei U. te bewegen. Sjors ging met Myung mee, en Eunhye haalde mij een paar minuten later op, om me nog een korte tour van de campus te geven.

Daarna gingen we naar Namsan Tower, die ik op afstand al verschillende malen had gezien vanuit verscheidene punten in de stad. Toen we aankwamen op het busstation liepen we samen met een paar salarymen de berg op, die het volgens Eunhye hadden over hoe enorm blij ze waren dat ze allemaal onder hun werktijd naar Namsan gingen. Het was al half zeven, dus ik had wel een beetje medelijden met ze.

Het plein voor de toren zag er tof uit, en ook hiervandaan had je al een redelijk uitzicht. De entreeprijs was inclusief een maaltijd, dus met het vooruitzicht dat we vanuit de toren de zon onder zouden kunnen zien gaan, stapten we de lift in om de eerste groep guitige, enthousiaste Japanners van de avond gade te slaan.

Boven hadden we, zoals beloofd, een prachtig uitzicht over Seoul. We probeerden een toerist een foto van ons te laten maken bij het raam waar bovenin de afstand tot Nederland stond afgedrukt, maar ja, Hoe Lang is een Chinees, Wie is zijn vrouw, maar Die was niet mee. Vanwege deze opeenhoping van ellende slaagden we er niet in een perfect kiekje te scoren. Na langzaam een rondje te hebben gemaakt, besloten we eerst te eten. We hadden veel keus, en mochten blijven opscheppen. Het smaakte ook nog, dus men was gelukkig. Mijn eetkunsten met hashi (stokjes) zorgden voor vermaak. Eunhye vertelde me dat haar moeder aanvankelijk dacht dat ik eruit zag als een crimineel aan de hand van mijn serieuze kop op een foto die ze had laten zien. Dat krijg je natuurlijk wanneer strenge Christelijkheid zo'n emotieloze harses kruist. Bij een lachende foto werd toch nog geconcludeerd dat ik er leuk uitzag, en ik hoef hopelijk niet uit te leggen dat ik dit alleen voor mezelf schrijf.

Toen de duisternis de lucht boven Seoul eenmaal verzwolgen had, maakten we weer enkele rondjes door de toren. Er was inmiddels een brigade blankerds naar boven gekomen, die conform stereotype de luidruchtigste groep waren. De Japanners stroomden ook toe uit alle openingen van de toren, wat wel verrassend was, omdat ik tot dat moment nog maar tweemaal Japans in Korea had gehoord. Na nog even van het uitzicht te genieten en foto's te nemen, was het tijd om naar huis te gaan. Eunhye was bang dat ik onder de metro zou komen, dus nam met een zucht de kleine omleiding voor lief om me door de verschillende metrostations heen te slepen.

Toen ik eenmaal thuis was, had ik nog geen zin om te slapen. Ik heb nog een poosje door Sinchon gezwerfd, wat een beetje een vreemd gevoel gaf... Op straat bevond zich bijna niemand en alles zag er zo anders uit dan ik in Nederland gewend ben. Ik had geen heimwee of zoiets dergelijks, maar er maakte zich wel een melancholiek van mij meester welke mij in staat stelde een prachtige dichtbundel te schrijven.

Vandaag werd er niet zoveel uitgevreten. Sjors en ik zijn even naar Myungdong gegaan om vanuit een café mensen te bekijken en starende blikken te beantwoorden. Ik geloof dat het cool is om te zeggen dat je een beetje moe wordt van het feit dat je als buitenlander aangestaard wordt, maar op dit moment vind ik het eigenlijk nog veel te leuk. Toch moet ik zeggen dat ik mezelf best een topgozer vind.

Na tevergeefs naar een degelijke cd-winkel gezocht te hebben, zijn we in de Dunkin' Donuts gaan zitten. Toevallig zaten er twee Japanse meisjes naast ons. Nadat Sjors de namen van enkele Japanse bands, waarvan ik naar de cd's op zoek was, had laten vallen, daagde hij me uit om een gesprek te openen. In de stiltes die ons gezelschap liet vallen trok ik alsnog mijn bek niet open en de zinderende ontknoping was een stevig falen in stilzwijgen van mijn kant, waarop onze buren zichtbaar teleurgesteld weggingen. Dat zal ze leren.

's Avonds hebben we met vriendinnen van Myung The Dark Knight mogen aanschouwen, wat de derde keer was voor mij en Sjors. Voor mij tevens de tweede keer in iMax. Hij was nog steeds de Moederbombe, maar de airconditioning stond te hoog en ik viel in slaap na gisteren slecht te hebben geslapen.

Morgen gaan we vroeg in de middag naar Daejeon, om Myungs familie op te zoeken. Tot en met zondag in een ander gebied zitten lijkt me helemaal niet gek, ik heb er zin in.

De afgelopen vijf dagen

2008-09-02T10:25:00.001-07:00

Dag lezer, bedankt voor je mooie berichten! Ik zal proberen je zo min mogelijk alleen te laten. Nu schotel ik je weer een prachtig kwajongensverhaal voor, namelijk mijn ondernemingen van afgelopen vrijdag tot op heden.

Werd getekend,

Donald Duck

Vrijdag zouden we naar Myungdong gaan, één van de grootste winkeldistricten van Seoul. Eerst sleepte reisleidster Myung ons naar een internetcafé om de tickets naar Oita te verzilveren. Sjors en ik stonden er een beetje naast en besloten maar niet te praten, omdat we geen kribbige ochtendkaratekick ofzo (want: Azië) voor ons hoofd wilden. Bij het vertrek zag ik een aantal figuren stevig Starcraften, zoals het het stereotype Koreaan betaamt. Ontbijt werd als altijd, tot op de dag van vandaag, buitenshuis gehaald. Seoul heeft een enorme hoeveelheid cafés en andere eethutten, waar het goedkoop smullen is. Ik en Sjors zijn groot fan van dit soort eetkotten en vragen ons elke dag weer af waarom wij dit niet in Nederland hebben.

In Seoul is het onmogelijk om van het ene district naar het andere te lopen, dus we besloten het anders aan te pakken. In de metro stonden we na een aantal haltes niet ver verwijderd van enkele meisjes van een bedenkelijk gewicht aan zeden, die vrij hard aan het kwebbelen waren. Myung fluisterde ons in dat ze het over hun reis naar Amerika hadden, want elke buitenlander komt automatisch uit het Land van de Braven. Bij het uitstappen werden we nog nageschreeuwd aangezien de aandacht van onze kant uitbleef, omdat we ter plekke geen grappig plan konden bedenken. Het was allemaal vrij beschamend, maar goed, alle aandacht is leuk tot op het punt dat iemand je vertelt dat je technisch gezien te lelijk bent om te leven. Op het station poseerde Sjors nog even met zijn idool, Lee Hyori.

Myungdong ziet er een beetje uit als een pretpark, want het is zo kleurrijk als elke goede Nintendo-game. Om alleen al door de drukke straten te lopen was zeer de moeite waard. Door het eerder geconsumeerde lichte ontbijt en de vrij lange reis van ongeveer een uur sloeg de honger plots toe. We doken snel de Dunkin' Donuts in, waar Sjors en ik overtuigd waren van het feit dat de meisjes die naast ons zaten 14 waren, terwijl Myung ons zei dat ze meer naar de 24 neigden. Myung stelde aan Sjors voor om het te vragen, en Sjors ging hier natuurlijk op in toen zijn wederhelft even express naar het toilet ging. Het resultaat was dat ik strak voor me uit bleef kijken, Sjors tevreden was en de kinderen van 21 gevleid waren door Sjors' schatting op 16. De dontus waren appetijdelijk.

Buiten werd er op een plein opgetreden door een coverband die in het kader van een festival in Myungdong muziek deed. Deze knapenkermis was best tof om te zien, en daarom verblijd ik u gaarne met een lange video en enkele andere foto's van onze tocht door Myungdong.

Onderweg werd er een ijsje verorberd. We kwamen ook Eunbyul, een vriendin van Sjors die ik de 27e had leren kennen die net was afgestudeerd, tegen, om daarna een warenhuis in te duiken. Hier werd bij het kopen van een shirt op aanraden van Myung met de verkoopster afdong door "nuna, kakka chuseiyo?" te zeggen, oftewel, "grote zus, kan het niet wat goedkoper?" Eerst was het antwoord 'nee', maar een halve seconde later 'ja', dus ik denk dat ik het goed heb gedaan.

Het was inmiddels tegen zessen, en ik had bij het station afgesproken om met uitwisselingsvrienden Eunhye en Inhwan van het afgelopen jaar te gaan eten. Na kort bijgepraat te hebben gingen Sjors en Myung naar Namsan Tower voor een knus etentje, waarna wij ons met zijn vieren, inclusief Inhwans vriendin, naar de Pizzamore bewogen. Op de foto Sjors gaat Sjors even stuk om een door ons beiden opgemerkte boeventronie die zich net buiten beeld bevindt.

Tijdens het eten was het heel tof om weer eens bij te praten, al werd er af en toe wel stevig om me heen geluld, vooral vanwege Inhwans verlegen vriendin die het Engels net onder de enkel had. Ik moest altijd weer op een voor mij zo kenmerkende olijke, speelse, charmante doch bruuske manier om uitleg vragen, wat ontmoet werd met een passend antwoord en een gulle lach. Het was hartstikke leuk, jongens! Daarna ijs gegeten met Eunhye, terwijl Inhwan zijn vriendin naar huis bracht, van wie het hoofd een beetje omliep na ook te zijn afgestudeerd op deze zelfde dag. Toen hij zich later bij ons voegde, zijn we naar de Cheonggye Stream gegaan, een door de voormalige burgemeester en huidige president aangelegde kunstmatige waterstroom in het midden van de stad.

Kunstmatig of niet, het zag er supermooi uit en het was een heel fijne plek om te lopen. Na een poosje kropen we weer naar boven om Myung en Sjors op de begane grond op te wachten. Na kort nagepraat te hebben bevonden we ons naar huis.

Op de wederom stralende dag van van zaterdag 30 augustus zouden we de mensen genoemd in mijn vorige bericht ontmoeten. Omdat zij wat vertraagd waren speelden we eerst drumspel Taiko no Tatsujin in de nabijgelegen arcade, waar Sjors iets beter in bleek te zijn na jaren oefening.

Hierop hebben we ontbeten met Jungwoo, Jiin en Jian, om vervolgens een dure karaokebar in te gaan. Echter, gelukkig kent Sjors niet bijna alleen maar meisjes, hij zoekt ze ook uit op leeftijd. Aangezien een paar van de aanwezigen al een voltijdbaan hadden, besloten dezen ons te trakteren. Op onze beurt trakteerden wij hen af en toe op een duet. 'Back in Black' van AC/DC werd zeer trouw aan het origineel uitgevoerd, maar onze albekende versie van 'Bohemian Rhapsody' werd toch iets minder uitgelachen. Nadat het hele evenement was afgewerkt, zouden we vriendinnen van Myung ontmoeten, dus werd de ene groep Koreanen ingeruild voor een frisse.

Met de verse bloemen traden we binnen bij restaurant Bennigan's. Tijdens het eten bleken Myungs vriendinnen niet zo goed op mij en Sjors afgestemd, deels door de taalbarrière. Toen de irritaties een beetje opliepen kwam Sjors een paar keer geweldig bot uit de hoek, waarop ik net iets te hard moest lachen. Myung overtuigde ons ze een kans te geven, en mede door de witte reclameögers met piepstemmen die op straat liepen, wilden we dat wel. Tijdens het toetje bij A Twosome Place bleek het allemaal mee te vallen en kwam er nog een redelijk gesprek op gang. Dat was best spannend, hè? Spoilers: nee.

Eergisteren gebeurde er niet zo veel. In plaats van Lotte World, zijn we met Ahyoung en Eunbyul naar een groot winkelcentrum gegaan. L'Arc en Ciel cd's waren te koop voor weinig, er was een arcade en ook nog winkels, dus het zat allemaal degelijk in elkaar. Het pretpark wordt volgende week bezocht, met zo veel mogelijk mensen en dus een zo hoog mogelijk potentioneel dodental. In Lotte World pleurt namelijk eens in de twee jaar wel eens iemand uit een achtbaan, zo vertelde Ahyoung. Er is maar een heel kleine kans dat dit met ons gebeurt, verzekerde ze ons. Bovendien bestaat ook de mogelijkheid een kasplantje te worden in plaats van direct onder de groene zoden te gaan, wat uiteraard aanzienlijk beter is. Na groepsoverleg werd toch voor een ander park gekozen. 's Avonds was ik moe, dus ging ik vroeg de bedstee in.

Gisteren was het maandag.

Het was Myungs eerste collegedag en het regende. De lol was er dus goed af. Toch zijn Sjors en ik jong en toevallig wilden we ook nog wat, dus in onze dwaze, jeugdige ambitie probeerden we zelf op zoek te gaan naar plezier, aan de hand van Myungs aanwijzingen. Dat we spijkerhard faalden en 2,5 uur in de Starbucks hebben gezeten, mag niet als een verrassing komen. Gelukkig wisten we er nog wat van te maken, en hebben we flink wat karma lopen stapelen door bijna iedereen die we kennen af te zeiken.

's Avonds was het tijd voor het dagelijkse Nieuwe Vriendenrondje. Op Yonsei U. zwermde er een zwik vrienden die de exotische liefdesman van Myung wilden zien om ons heen. Twee van hen, Yunsung en Yanjiong (zoiets, ik doe mijn best), gingen met ons mee eten. We repten ons naar een duur Indisch restaurant, waarop Sjors en ik besloten de komende tijd wat goedkoper te gaan leven. Gaurie was er om de een of andere reden niet. De meegereisde ventjes waren het Engels meester, dus werd er amusant gezeurd over de voor- en nadelen van zowel Korea als Nederland. De huidige president van Korea heeft Seoul blijkbaar aan God gedoneerd, en zo leer je elke dag wat nieuws.

Het diner was lichtelijk tegen verwachting heel cool. Maar het eten was warm hoor, hahahaha! De volgende dag was een schooldag, dus de vriendentroupe ging op huis aan. Omdat Myung ongedisciplineerd schorriemorrie, en Sjors een begenadigd redenaar is, ging eerstgenoemde gewoon mee naar een bar. Ergens op de zevende verdieping van een flat in Sinchon stapten we een Jazz Café binnen. Misschien heb ik ze nog niet gevonden, maar het is toch zielig dat wij dit soort plekken niet of nauwelijks hebben in ons land. De sfeer was er zeer prettig en ik had er uren kunnen blijven zitten. In plaats daarvan liepen we toch vrij vroeg naar onze 16m² kamers, waar ik aan dit boekwerk ging werken.

Na mijn verslag over Myundong ongeveer afgeschreven te hebben kreeg ik een obscene sms van Sjors. Ik heb hem op zijn kamer helemaal in elkaar gebeukt en ik denk dat ze nog maanden op zoek zijn naar het lichaam. Op zijn kamer hebben we ons vermaakt met de bodem van de Nederlandse maatschappij, door middel van een verwijzing van Uitzending Gemist naar realityserie Schoondochter Gezocht. Omdat er ondertussen ook een flesje Soju doorheenging en ik niets kan hebben, bleef het verslag gisteren uit.

Vandaag is 2 september! Allemaal enorm gefeliciteerd, maar laten we nu in godsnaam even orde op zaken stellen. 's Nachts had ik een gevecht met een mug waarin zij qua punten op mij voorlag, maar ik uiteindelijk won op de K.O. Muggen zijn trouwens geen dieren, dus ik voel me niet schuldig, mocht iemand een smuller van een vegetariërgrap in de oven hebben bakken.

Vandaag wilden Sjors en ik weer proberen voor onszelf een moderne Koreaanse legende op te bouwen, maar eenmaal aangekomen op het station werden we gelukkig teruggefloten door Myung. We gingen met de metro even verderop binnen Sinchon om de winkelstraat die we dag ervoor hadden gezocht nu met de eigen ogen te aanschouwen. Myung en Yanjiong waren laat en wij niet, dus we moesten wachten. De buurt waar we vervolgens doorheen liepen was mooi, maar er was niet veel te doen. Sjors wilde heel graag Purikura, foto stickers, laten maken, wat ook een nieuwe ervaring voor me was.

Hieropvolgend zijn we een gebied binnengelopen waar we maandag niet doorheen hadden gedurfd, namelijk Ehwa Women's University. Deze universiteit zag er net als Yonsei wat beter uit dan Leiden en het was er prettig zitten. Ook het eten was smakelijker dan een Lipsiusmaaltijd; lekker zelfs. Yanjiong had ons al eerder verlaten en het was tijd om Myung naar bed te brengen. Met Sjors heb ik nog een poosje in een ander Jazz Café gezeten om naar mensen te kijken en dat was interessant.

Morgen ga ik met Eunhye de Namsan Tower bezichtigen, wat een uitzicht op heel Seoul belooft. Daarvòòr ga ik de USB-kabel van mijn iPod vervangen, want de connector explodeerde toen ik op het ingeplugde snoer ging zitten. Vrijdag gaan we naar Daejeon, waar Myungs gezin woont, om daar tot en met zondag het behang van de muren te scheuren. Hopelijk kan ik dat wat korter beschrijven.

Korte samenvatting van scholieren.com

2008-08-30T06:31:00.000-07:00

Ik schrijf morgen een uitgebreider verslag met foto's, maar op dit moment ben ik moe. Morgen gaan we ook al vroeg naar pleziergaard Lotte World met enkele vrienden van Sjors die er de 27e ook bij waren, waarvan ik geen idee heb hoe de namen geschreven dienen te worden.

Gisteren zijn we naar winkeldistrict Myungdong geweest, wat heel tof was. Ook Eunhye en Inhwan weer eens ontmoet en da' wa' bereleuk. Vandaag zijn we met vriendinnen van Sjors (Jungwoo, Jiin en Jian als ik het goed heb) aan de karaoke gegaan en dat was tegen verwachtingen in erg leuk. 's Avonds hebben we vrienden van Myung ontmoet waarvan de namen mij alweer zijn ontschoten. Maar ik was dan ook moe.

Morgen meer.

Schiphol - Seoul [26-28 augustus]

2008-08-28T09:16:00.001-07:00

Eergisteren stond ik het ene moment op Schiphol...

... waarna ik schijnbaar plotsklaps in een bus zat met iemand die overduidelijk zwaar gehandicapt was.

Dan even vanaf het begin. Op Schiphol stonden Mattias, Remy, Dorith, Jocelyn en jammer genoeg ook Tijmen. Supervet dat jullie er waren, ik stel het enorm op prijs! Michiel was niet uitgenodigd. Mijn gezin was uiteraard ook massaal uitgerukt, wat resulteerde in heerlijke kiekjes tijdens en na het inchecken van mijn te zware koffer.

Op een gegeven moment maakte Dorith een grapje.

Toen was het tijd om vaarwel te zeggen, wat voor iedereen natuurlijk het leukste moment van de dag was. Het voelde heel vreemd om door de douane heen te lopen terwijl iedereen bleef staan, maar toen ik eenmaal de hoek om was, kreeg ik enorm veel zin in de reis.

De vlucht naar Helsinki was saai en ik kon niet slapen. Op Helsinki zelf was vrij weinig te doen, maar ik hoefde gelukkig maar twee uur te wachten in plaats van Sjors' vijf uur. Tijdens de vlucht naar Korea maakte ik geweldige nieuwe vrienden uit Zweden en België, maar ik ben inmiddels vergeten hoe zij heetten. De vlucht was iets beter, aangezien ik sliep toen we opstegen en er dus nog maar 7,5 uur over waren toen ik wakker werd. Tel uit je winst! Veel films en Family Guy gekeken tot ik er goed ziek van werd, maar toen kwam het vliegtuig gelukkig aan. Er was geen applaus voor de piloot, waar ik op mijn beurt wel voor wilde klappen, maar ik was bang dat dit verkeerd zou worden opgevat. Op het vliegveld Incheon stonden Myung en jammer genoeg ook Sjors me op te wachten.

Dat was meteen beregezellig, en na wat gedronken te hebben zijn we met de bus naar Seoul vertrokken. Wij zouden alledrie een onderkomen in het district Sinchon hebben, beroemd voor uitgaansgelegenheden, in dezelfde flat in andere kamers. Mijn gaarheid viel nog wel mee, want die zou pas tegen de avond er goed inhakken. Na bij Omuto Tomato wat gegeten te hebben, hebben we wat door onze buurt gelopen om daarna naar Myungs universiteit te gaan.

Yonsei Universiteit heeft een campusstructuur, en als je Leiden bent gewend - of überhaupt iets wat niet een enorme universiteit is - is dit een fokking beest. Myung zei dat ze ons wel de mooiste dingen had laten zien, maar die logen er dan ook niet om. Supergeavanceerd, groot, mooi, overal monsterbeeldschermen; we waren wel even flink jaloers. Het zwembad hoefden we niet meer te zien.

Daarna hebben we nog even door Sinchon gedraald, om vervolgens even anderhalf uur te slapen. Sjors belde me wakker, en omdat Myung nog sliep, gingen we samen naar de Starbucks om mensen te bekijken en aangestaard te worden. Daarna ontmoetten we Myung weer om rond zeven uur met een aantal van Sjors' Koreaanse vrienden van het eerste jaar te gaan eten.

Bij TGI Friday's begon de vermoeidheid een beetje te komen, maar het was nog steeds erg gezellig. We hadden bovendien besloten dat ik jarig was, dus ik kreeg een prachtige hoed en een toedracht. Vervolgens hebben we bij de Mister donuts Donuts gegeten en dat was lekker. Maar ook gezellig hoor, maak je geen zorgen. Omdat ik een soort van probleem heb en ronduit asociaal ben, heb ik ook met het aanwezige gereedschap lopen knutselen, zoals wel vaker.

Toen was het mooi geweest, ik geloof dat ik de meeste Koreaantjes zaterdag weer ga zien als we naar een themapark gaan. En dat is mooi, want ze waren allemaal cool. Eenmaal thuis heb ik mijn nagels gevijld (linker ringvinger iets te kort, au!) en was ik onder de dekens gedoken als ik die had. Gelukkig was het warm en waren deze niet benodigd.

Vandaag zijn we gedrie naar het traditionele district Insadong gegaan om daar een traditioneel überontbijt soldaat te maken. Dat was lekker. De atmosfeer (traditioneel) was ook heel fijn.

We liepen nog wat langer door Insadong en speelden House of the Dead 4 in een arcade, terwijl we probeerden er cool uit te zien zonder ons te realiseren wat we honderdduizend virtuele zombies met een plastic pistool aan het neermaaien waren. Hierna loodste Myung ons door een paar steegjes om een oud theehuisje binnen te treden. De schijnbare afgelegenheid, het gedempte licht en antieke uiterlijk maakten het echt een heel mooie plaats. De thee vond ik wat minder, maar dat mocht de pret niet drukken. De foto's doen het niet echt eer aan.

(text : iets als 'Korea is de beste')

Hierop zijn we naar Seoul Central Station gegaan, om tickets voor de boot naar Fukuoka te reserveren voor 15 september. De politieagenten konden wel lachen om onze capriool bij het aanwezige standbeeld, maar hingen het touw toch weer even recht toen we weg waren gelopen.

12-16 September betreft een Koreaanse feestdag. De boot gaat niet. Myung leidde ons naar een internetcafé om uit te zoeken wat de goedkoopste vliegoptie is en alles kwam goed voor een bedrag van €150 (Seoul - Oita). Daarna ontmoetten we Myungs, naar eigen zeggen 'gayest friend'. Wederom traditioneel gegeten, maar het vooruitzicht op Meneer Donut trok mij op dit moment jammer genoeg iets meer. Na het donutpaleis zijn we doorgelopen naar koffie- en bankettent 'A Twosome Place' (we waren stiekem met zijn vieren), in een district waarvan de naam mij even ontsnapt (edit: Jongro).

Daarna hebben we nog even in een bar gezeten, waar de tweede avond jolig werd afgesloten. Nu wil ik naar bed, want het duurde veel te lang om dit in elkaar te typen. De rest wordt wat beknopter. Myung is tot nu toe echt enorm behulpzaam en een geweldige gids. Morgen wordt ook weer leuk, alleen al omdat het toch goed weer zal zijn.

Nóg een nacht

2008-08-25T16:05:00.000-07:00

Het blog is er, het ziet er niet uit maar je kan er wel naar kijken.

Morgen ga ik het vliegtuig in, en daarvoor lekker janken op Schiphol. Foto's volgen!

Ik ben blij dat ik de laatste dagen een beetje afscheid van iedereen heb kunnen nemen. De afgelopen week was druk maar leuk.

Nu ga ik slapen. Blijf op F5 raggen tot er iets nieuws verschijnt!